Дубровник

Дубровник

Дубровник як шаҳри Хорватия дар соҳили Далматия аст, ки фаҳмо бо номи "Марвориди Адриатика" маъруф аст.

Дар ҳоле ки бисёре аз сарчашмаҳои таърихӣ таъсисёбии онро ба асри ҳафт ё ҳатто V мансуб медонанд, Дубровник ё 'шаҳри кӯҳнаи' он, ки ҳамчун сайти мероси умумиҷаҳонии ЮНЕСКО ҳифз шудааст, дар асри XIII ба як шаҳри тавонои тоҷир табдил ёфтааст ва дар давраи пеш аз ҳаждаҳум аср, ҳамчун давлати озод амал мекард.

Дубровник маркази фарҳангии Хорватия ҳисобида мешавад ва бо вуҷуди он, ки шаҳр дар соли 1667 заминҷунбии харобиовар ва чанд ҳамла, аз ҷумла истилои фашистон ва муҳосираи ҳафтмоҳаи Артиши Халқии Югославия дар соли 1991 аз сар гузаронидааст, бисёре аз аҷоиби он биноҳо зинда мемонанд.

Дар байни ҷалбҳои зиёди он калисоҳои он ҳастанд, ба монанди Собори зебои Успенияи Марям бо узви таъсирбахши он, Калисои Сент Игнатий, калисои Сент Бласиус (сарпарасти Дубровник) ва Монастири Франсискан, ки дар он севумин қадимтарин ҷойгир аст дорухона дар ҷаҳон. Бисёре аз калисоҳои Дубровник бо услуби классикии барокко сохта шудаанд.

Кӯчаи асосии Дубровник Страдун аст, ки дар он фаввораи калони Онофриоро ёфтан мумкин аст ва дар наздикии майдони Луза рамзи сулҳи Дубровник, сутуни Орландоро дидан мумкин аст. Инчунин дар наздикии майдони пурғавғои Луза биноҳои асри понздаҳуми Қасри Спонза ва Қасри Дукал мавҷуданд, ки ҳардуи онҳо дар таърихи Дубровник нақшҳои муҳими дунявиро иҷро кардаанд.

Ганҷҳои дигар ҳайкалҳои Зеленси ё ҳадди аққал нусхаҳои нави аслиро дар болои бурҷи зангӯла дар назди даромадгоҳи Полс ба Дубровник дар бар мегиранд, ки дар он соат занги азим баланд мешавад.


Таърихи Дубровник

Ҷаззобият ва зебоии ногузири Дубровники имрӯза дар таърихи тӯлонӣ ва бойи он аст. Дар тӯли асрҳои зиёди мавҷудияти худ Дубровник худро ҳамчун шаҳри мустақил, тавоно ва бонуфуз муаррифӣ кард. Мавқеи мушаххаси ҷуғрофии он ба рушди анъанаҳои муваффақи тиҷорат ва тиҷорат мусоидат кард. Дубровник ҳамеша ҳамчун бандари амн арзёбӣ мешавад, ки аз ҷониби гурӯҳи ҷазираҳое, ки дар пеши он боло мераванд, муҳофизат карда мешаванд, аммо онҳо инчунин чорроҳаи роҳҳои муҳими баҳрӣ ва тиҷоратӣ мебошанд. Таърихи ҷолиби он бо ҳуҷумҳои ваҳшиёна, рақибони пурқувват ва анъанаҳои шукуфони санъат ва илм пур аст.

Гумон меравад, ки Дубровник дар асри VII таъсис ёфтааст, вақте қабилаҳои хорватӣ ба ин минтақа тавсеа ёфта, кӯшиш мекарданд аз варварҳо пинҳон шаванд. Онҳо як қатор нуқтаҳои аҳолинишинро ташкил карданд, ки тадриҷан дар тӯли асрҳо якҷоя шуда, як шаҳри ягонаеро ташкил карданд, ки аз ҷониби деворҳои машҳури имрӯза муҳофизат карда шудааст.

Дубровник дере нагузашта худро ҳамчун як маркази пешрафтаи савдо ва баҳрӣ дар баҳри Адриатик ва Баҳри Миёназамин муаррифӣ кард. Сарфи назар аз шароити ноороми таърихӣ, Дубровник барои нигоҳ доштани мустақилияти тиҷоратии худ мубориза мебурд ва истиқлолиятро дар замонҳои торикии асрҳои миёна, ҳатто дар замони ҳукмронии Венетсия қадр мекард.

Давраи шукуфоии ҳақиқии Дубровник аз таъсиси Ҷумҳурии Рагуса ё Ҷумҳурии Дубровник дар асри 15 оғоз меёбад. Ин як ҷумҳурии мустақили аристократӣ буд, ки дорои мақомоти худ (ректор ва мушовирон), пул ва парчам бо тасвири Сент Блез, сарпарасти шаҳр буд. Ҷумҳурии Рагуса аввалин кишвари аврупоӣ буд, ки ғуломиро бекор кард. Асри шукуфоӣ ва некӯаҳволӣ дар асри 16 бо рушди тиҷорати баҳрӣ ва флоти тиҷоратии маҳаллӣ ба авҷи худ расид ва Дубровникро дар байни пудратчиёни арзишманди тиҷорат дар ҷаҳон ҷой дод. Давраи амнияти молиявӣ ва рушд ба ташаккули тарзи муайяни зиндагӣ дар шаҳр кумак кард. Як гурӯҳи гуманистҳо эҷодиёти шукуфонро дастгирӣ карданд, ки дар натиҷа дастовардҳои зебои санъат дар меъморӣ, шаҳрсозӣ, назм, адабиёт ва илм ба даст омаданд. Баъзе аз рассомон ва олимони арзишманди Хорватия ва Аврупо дар ин давра зиндагӣ карда, осори фаромӯшнашавандаи худро гузоштаанд. Баъзе аз беҳтаринҳо Марин Држич, Иван Гундулич ва Ружер Бошкович мебошанд. Баъзе аз биноҳои машҳури он давра Калисои Сент Блез, Собори Дубровник ва Қасри Ректорро дар бар мегиранд.

Аммо, давраи шукуфоӣ бо бӯҳрони амиқи сиёсӣ ва иқтисодӣ дар асри 17 иваз карда шуд, ки бо заминҷунбии азим дар соли 1667, ки қариб шаҳрро хароб кард, ба охир расид. Мувозинат байни ҷангҳо бар империяи Туркия ва Венетсияҳо ва мубориза бо бӯҳрони давомдор, Ҷумҳурии Дубровник дар асри 18 дар натиҷаи қарори Наполеон аз байн рафтааст. Он як қисми Далматия шуд, як минтақа дар ҷануби соҳили Хорватия, ки сарнавишти сиёсӣ ва таърихии худро то имрӯз мубодила мекунад.

Дар охири асри 20, Хорватия истиқлолияти худро эълон кард ва пас аз таҷовузи Сербия дар қаламрави Хорватия. Дубровник яке аз аввалин шаҳрҳое буд, ки соли 1991 ба ҳамла дучор шуда, ба ҳалокати бераҳмона ва талафоти назаррас дучор шуд. Аксарияти қисматҳои харобшудаи шаҳр имрӯз барқарор карда шуда, зебоии бебаҳои Дубровникро нигоҳ дошта, бори дигар онро ҳамчун маҳбубтарин маконҳои тобистонаи Хорватия муаррифӣ карданд.


Таърихи Дубровник

Аз замонҳои қадим дар ҷазираи санглох як маҳалли хурде мавҷуд буд, ки танҳо бо номи Лаус маъруф аст. Лаус чашмаҳои оби тоза ва халиҷи регзоре дошт, ки шарти бомуваффақияти бандар буд.

Пас аз нобуд кардани шаҳри Эпидауруми Рум бар асари заминларзаи шадид дар асри 4-и эраи мо ва баъдтар аз ҷониби қувваҳои авар-славян (Эпидаурум дар мавқеи шаҳри кунунии Кавтат буд) гурезаҳои сершумор дар Лаус паноҳ ёфтанд, ки баъдтар ба шаҳре табдил хоҳад ёфт Рагусий.

Бо муҳоҷирати славянҳо дар асри 7 хорватҳо омада, дар соҳили канали танг то Лаус маскан гирифтанд ва онҳо маҳалли зисти худро Дубровник (Дубрава - ҷангалҳои пӯст) номиданд
Ва ин ду нуқтаи аҳолинишин (Рагусиум ва Дубровник) то як будани онҳо якҷоя зиндагӣ мекарданд ва тиҷорат мекарданд.

Дар асри 10 ва 11 канали танги байни шаҳрҳо пӯшида шудааст ва дар асри 12 ҳарду нуқтаҳои аҳолинишин ҳам аз ҷиҳати физикӣ ва ҳам бо робитаҳои мустаҳками иҷтимоию иқтисодӣ пайвастанд. Гурӯҳи хурди румӣ-юнонӣ бо мардуми хорват-славян омехта шудааст ва дар асри 12 Дубровник як шаҳри хорватӣ-славянӣ аст. Аз асри 14 унсури хорватӣ комилан бартарӣ дорад.

Сохтмони деворҳои шаҳр аз ибтидои шаҳри ҷавон оғоз шуда, то охири Ҷумҳурии Дубровник идома ёфт.

Аз таъсиси он дар асри 7 шаҳракҳо дар зери империяи Византия буданд.

Пас аз салибҳо, Рагуса/Дубровник таҳти ҳокимияти Венетсия қарор гирифт (1205-1358).

Соли 1358 Дубровник ба ҳайати Шоҳигарии Маҷористон-Хорватия дохил шуд. Дубровник, ки тамоми худидоракуниро ба ӯҳда гирифтааст ва ӯ бояд танҳо ба подшоҳ арҷ гузорад ва ба флоти худ кӯмак расонад, ҳаёти худро ҳамчун давлати озод оғоз кард.

Ҷумҳурии Рагусан ба авҷи худ дар асрҳои 15 ва 16 расид.

Дар соли 1526, пас аз ҷанги Мохач, вақте ки туркҳо артиши Маҷористон-Хорватияро мағлуб карданд, Дубровник пардохти арҷгузорӣ ба подшоҳони Маҷористон-Хорватияро қатъ кард ва ҳокимияти онҳо дар Дубровник ба охир расид. Ҳамон сол Дубровник волоияти Султони Туркияро эътироф кард (арҷгузории солона ба Султон дода мешуд).

Бӯҳрони ҳамлу нақли баҳри Миёназамин бинобар кашфи Амрико ва хатсайрҳои алтернативӣ ба Шарқ, ва хусусан заминҷунбии фоҷиабори 6 апрели 1667, ки беш аз 5000 нафар шаҳрвандон, аз ҷумла ректорро кушта, аксари биноҳои ҷамъиятиро ҳамвор кард, чоҳро хароб кард. будан аз ҷумҳурӣ.

Бо саъю кӯшиши зиёд Ҷумҳурии Дубровникро барқарор кард ва аз нав барқарор кард, аммо ба ҳар ҳол он танҳо як сояи шӯҳрати пешинаи худ боқӣ монд.

Дар соли 1806 Дубровник ба артиши фаронсавии Наполеон таслим шуд, зеро ин ягона роҳест, ки муҳосираи якмоҳаи флотҳои Русияву Черногорияро (ки дар давоми он 3000 тӯби туп ба шаҳр афтода буд) бурид. Фаронса муҳосираро бардошта, Дубровникро барои ҳозира наҷот дод.

Артиши Фаронса Наполеон, соли 1806 ба Дубровник ворид шуд. Соли 1808 Маршал Мармонт Ҷумҳурии Дубровникро (тахминан асри 15) барҳам дод ва қаламрави онро ба музофотҳои Иллирия муттаҳид кард.

Дар соли 1815, бо қарори Конгресси Вена, Дубровник ба Австрия (баъдтар Австрия-Маҷористон) ҳамроҳ карда шуд ва то соли 1918 дар ҳайати Шоҳигарии Сербҳо, Хорватҳо ва Словенҳо (Югославия аз соли 1929) ҳамроҳ карда шуд.

Дар оғози Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ, Дубровник аввалин қисми давлати мустақили Хорватия буд.

Аз апрели 1941 то сентябри соли 1943 Дубровникро артиши Италия ва баъд аз он немисҳо ишғол карданд.

Дар моҳи октябри соли 1944 партизанҳо Дубровникро аз немисҳо озод карданд ва он дар соли 1945 ба Югославияи дуввум шомил шуд.

Пас аз истиқлолияти Хорватия дар соли 1991, нерӯҳои артиши Черногория ва Югославия 6 декабри соли 1991 шаҳри кӯҳнаро бомбаборон карданд ва хисороти зиёд расонданд. Қисми боқимондаи Дубровник низ дар тӯли муҳосира, ки аз октябри 1991 то майи 1992 идома дошт, тирборон ва бомбаборон карда шуд.

То соли 2003 аксари биноҳои харобшуда дар шаҳр таъмир карда шуданд.

Имрӯз, Дубровник як ҷавоҳироти сайёҳии Хорватия ва як мӯъҷизаи меъморӣ аст, ки ҳар сол садҳо ҳазор сайёҳон барои дидан меоянд.


ДУБРОВНИК

Дар тӯли солҳои зиёд гумон карда мешуд, ки Дубровник (лот. Ва итолиёӣ. Рагуса) аз ҷониби гурезаҳо аз шаҳри Румии Эпидаурус (имрӯз 's Cavtat) таъсис ёфтааст, ки дар зери ҳамлаи славянҳо хароб шуда буд (таърихи ибтидои Дубровник). Бо вуҷуди ин, бовар кардан душвор аст, ки сокинони Эпидаурус дар болои харсанги Дубровник қарор қабул кардаанд, бе он ки ягон маҳалли зист вуҷуд дошта бошад.

Дубровник эҳтимолан дар тӯли асрҳо ба вуҷуд омадааст. Тадқиқоти охирин тезисҳои рушди тадриҷӣ ва дарозмуддатро тасдиқ мекунанд. Ҷавоҳироти биринҷӣ ба наздикӣ дар қабрҳои асри оҳан дар ҷазираи Локрум (асрҳои 5 ё VI пеш аз милод), тангаҳои иллирӣ ва юнонии асри III пеш аз милод ва пораи санги қабр ба хотираи аъзоёни артиши Рум, ки дар он ҷо ҷойгир буданд, пайдо шуданд. дар Далматия байни асрҳои якум ва сеюми милодӣ, ҳама ин назарияро дастгирӣ мекунанд.

Ҳамаи ин ба хулосае меорад, ки Рагуса ҳатто пеш аз нобудшавии Эпидаур ҷои муҳиме буд. Азбаски Дубровник дар як макони аълои ҷуғрофӣ ҷойгир буда, дар он ҷойҳои сершумор мавҷуданд, (бандари шаҳри кӯҳна, бандари Груз ва халиҷҳои ҷазираҳои гирду атроф) маллоҳони кӯҳна ба монанди юнониён, ки колонияҳои худро дар соҳили Адриатика доштанд & ndash бешубҳа онро аз даст надодааст дар сафарҳои баҳрии худ.

Таърихи аввали Дубровник дар зери ҳимояи Византия (байни 800 ва ndash 1205.)

Дар нимаи дуюми асри 20, дар зери соборҳои имрӯза боқимондаҳо аз асри Византия пайдо шуданд. Баъзеҳо боварӣ доранд, ки собор дар асри 6 сохта шудааст, аммо ҳеҷ кас наметавонад ба ин итминон дошта бошад, зеро соборҳои шабеҳ дар саросари империяи Византия то асри 11 сохта шудаанд.

Дубровник дар тӯли асрҳо таҳти ҳимояи Византия қарор дошт, ки Константин Порфирогенит дар асари худ қайд кардааст ' Идоракунии империя & rsquo. Дар он вақт Баҳри Миёназамин дар зери муҳосираи Сарасенҳо қарор дошт ва тибқи ривоят, (он дурӯғ ҳисобида мешавад) Дубровник ва Империяи Византия дар якҷоягӣ бо як марди фаронсавӣ бо номи Орландо (ба номи қаҳрамон Роланд) Дубровникро озод карданд. Баъдтар Орландо бо ҳайкали ӯ дар Страдун қадр карда шуд.

Дар он вақт Византия ба Дубровник кумак кард, аммо он замон барои сокинони кӯҳна ба муҳофизати доимӣ такя кардан хеле дур буд. Дубровникро ҳамсоягони хатарнок иҳота карда буданд ва худи онҳо бояд якчанд механизмҳои мубориза бурданро дошта бошанд. Маҳз дар он вақт ӯ дипломатияи машҳури Дубровник ба вуҷуд омад, бо ҳамсояҳо гуфтушунид кард ва дар ҳолати зарурӣ пора дод. Дар охири асри 10 епархияи Дубровник таъсис ёфт.

Дар ибтидои асри 11, Венетсия аз ҷониби Византия мустаҳкам карда шуд, ки барои ҳифзи замини худ дар ҷануби Италия кӯмак кард, аммо шаҳрҳои Далматияро таҳти ҳимояи Византия ба даст овард. Маълум нест, ки императори Византия ба ин иҷозат додааст (вақте ки мо дар заминаи замон бармегардем, шояд ӯ ҳатто намедонист), аммо венеетиён тадриҷан шаҳрҳои Далматияро таҳти назорати худ қарор доданд.

Венетиён мехостанд Дубровникро низ таҳти назорат гиранд, ки ба осонӣ фурӯ нахоҳад афтод ва ҳамин тавр муборизаи чандинасра байни Дубровник ва Венетсия оғоз ёфт.

Таърихи Дубровник таҳти ҳукмронии Венетсия (1205 & ndash 1358)

Дар ибтидои асри 13 Дубровник мустаҳкам шуда, ба як ҷомеаи муҳими тиҷоратӣ табдил ёфт. Аммо, вақте ки Венетсия ба салибдорон музд медиҳад, то ба Константинопол ҳуҷум кунанд, қудрати Византия ва муҳофизати Дубровникро заиф мекунад.

Пас аз он Дубровник ба бӯҳрони ҳукумат дучор шуд ва ин нуқтаест, ки Венетсия онро қабул мекунад. Аммо мардуми Дубровник як чормағзи сахтест барои шикастан ва пайваста исён кардан, аз ин рӯ Венетсия каме худмуайянкунӣ пешниҳод мекунад.

Ҷолиб он аст, ки таҳти ҳукмронии Венетсия қаламрави Дубровник дар соли 1272 васеъ ва Оиннома қабул кард. Дар ибтидои асри 14 Венетсия бо Венгрия дар ҷанг буд ва дар натиҷа заиф шуд. Дубровник барои истиклолияти худ торафт бештар мубориза мебарад.

Истиқлолият дар зери ҳукмронии Маҷористон (1358 & ndash 1433)

Венетсия ҷанги худро бо Маҷористон аз даст дод, яъне маънои онро дорад, ки венгерҳо ҳоло ҳама шаҳрҳои Далматия, аз ҷумла Дубровникро назорат мекунанд. Қабули мақомоти Маҷористон барои дархости Дубровник барои таъмини мустақилияти ҳадди аксар монеа шуда натавонист.

Дипломатҳои моҳир дар саросари қаламрави King & rsquos миёнаравӣ карда шуданд ва ба онҳо имконият доданд, ки ректор шаванд ё имтиёзҳои дигар дошта бошанд ва аввалин шоҳи Маҷористон Луковик аз ҳад зиёд шикоят накардааст. Дубровник корашро дар мустақилияти худ идома дод, онҳо ба Маҷористон пул пардохт карданд, аммо ҳамзамон мехостанд идоракунии Коркула, Хвар ва Бракро ба ӯҳда гиранд, ки онҳо дар муддати кӯтоҳ муваффақ шуданд.

Он замон таҳти ҳукмронии Маҷористон, коммуна Дубровник ба Ҷумҳурии Дубровник номгузорӣ шуд.

Давраи пурқувваттарини ҷумҳурӣ (1433-1667)

Туркҳо ба Аврупо ворид шуда, таҳдид мекунанд, ки истиқлолияти Дубровник, балки муносибатҳои тиҷоратии он бо Шарқро зери хатар мегузоранд.

Дубровник бо роҳи пул додан ба туркҳо истиқлолиятро нигоҳ медорад, яъне онҳо метавонанд дар саросари қаламравҳои Туркия озодона тиҷорат кунанд. Аҷибаш он аст, ки Дубровник тавонист дар байни қудратҳои шарқӣ ва ғарбӣ моҳирона машқ кунад ва аз ҳардуи онҳо баҳра барад. Дар он вақт Дубровник ҷосусиро ба камол расонд. Онҳо маълумоти испаниро аз туркҳо фурӯхтанд, аммо туркҳоро низ дар бораи он чӣ дар Ғарб рух дода истодааст.

Бисёре аз таърихшиносон то ҳол возеҳ нестанд, ки чӣ гуна Дубровник дар бесарусомонии манфиатҳои қувваҳои тавоно зинда мондааст. Он на танҳо зинда монд, балки ба миқдорҳои калон афзоиш ёфт. Дар як вақт Ҷумҳурии Дубровник бо зиёда аз 200 киштӣ пурқувваттарин флот дар ҷаҳон буд ва дар ҳама ҷо савдо мекард. Дар замони ҷангҳои англисӣ - испанӣ як киштии бузурги ҷангии Дубровник ба Армадаи гӯё мағлубнашавандаи испанӣ роҳбарӣ мекард, ки Бритониё дар ниҳоят онро мағлуб кард.

Албатта, на ҳама чиз дар ин давраи тиллоӣ ба осонӣ гузашт, аммо ба туфайли дипломатияи моҳирона ва далели он, ки ҷумҳурӣ барои мардуми Дубровник аз ҳама болотар буд, сарфи назар аз артиши хурди худ, вай ба як қудрати Баҳри Миёназамин табдил ёфт.

Суқути ҷумҳурӣ (1667-1792)

Мушкилот соли 1667 замоне сар мешаванд, ки Дубровник ба заминларзаи фалокатовар дучор шуда, нисфи аҳолии шаҳрро мекушад. Ҳашт рӯз замин ларзид ва оташе, ки дар натиҷаи заминларза ба вуҷуд омад, бист рӯз шаҳрро хароб кард ва ҳама чизро дар пеши назар нобуд кард. Бисёр биноҳо, инчунин асарҳои санъат хароб карда шуданд.

Ҳамагӣ як сол пеш, тақрибан 1,000 нафар бар асари вабо фавтиданд ва аҳолӣ дар чанд асри охир ба сатҳи пасттарин афтод. Туркҳо ва хусусан Венетсия эҳсос карданд, ки ниҳоят дар Дубровник қарор доранд.

Ашрофзодагон ба гунае тавонистанд боқӣ бимонанд ва дипломат Степан Градич дар идомаи истиқлолияти Ҷумҳурии Дубровник ҳангоми зиндагӣ дар Рум нақши муҳим бозид. Вай садҳо амали дипломатиро анҷом дод ва ба таври муфассал тавсиф кард, ки Дубровникро бо таваҷҷӯҳи хоса ба иқтисод чӣ гуна бояд дубора барқарор кард.

Дар асри 18 қудрати туркҳо ва Венетсия суст шуд, дар ҳоле ки Бритониё, Фаронса ва Русия ва Русия афзоиш ёфтанд. Дар он вақт душмани анъанавии Венетсияро Фаронса иваз кард, ки ҳамчун як нерӯи таҷовузкор барои музокирот ва созишҳо омода набуд, ки ба дипломатияи Дубровник мувофиқат намекард.

Ҷолиб он аст, ки имрӯзҳо бисёриҳо дар Дубровник чунин мешуморанд, ки ҷумҳурӣ ноком шуд, зеро робитаҳои тиҷоратӣ бо кашфи Амрико аз Баҳри Миёназамин ба Атлантика гузаштанд, аммо ҳақиқат ин аст, ки Дубровники кӯҳна осеб надидааст. Дар нимаи дуюми асри 18 флоти Дубровник ва rsquos боз тавонотар шуданд ва дар саросари Атлантика шино карданд ва шумораи киштиҳо дар зери парчами Сент Блез афзоиш ёфт.

Ба назар чунин менамуд, ки Ҷумҳурии Дубровник боз як нерӯгоҳи кӯҳнае буд, ки як вақтҳо буд ва солҳои тӯлонӣ зинда мемонад. Аммо маҷмӯи ҳолатҳои ногувор ва боварибахш онро абадан бекор хоҳанд кард.

Шом дар болои ҷумҳурӣ меафтад (1808)

Дар ибтидои асри 19, Наполеон қудратмандтарин шахс дар Аврупо буда, империяи худро ба Русия густариш медиҳад. Нерӯҳои фаронсавӣ дар роҳ ба Дубровник Ҷумҳурии Венетсияро барҳам доданд (1797). Гуё ки ин кифоя набошад, аз русҳои шарқӣ ва шарикони онҳо Черногория пеш мераванд.

Минтақаи Дубровник он замон то ҳол расман дар зери ҳукмронии Усмонӣ буд ва то ҳол барои ҳифзи он пул пардохт мекард. Аз ин рӯ, новобаста аз барҳам додани Ҷумҳурии Венетсия, Дубровник зинда мемонад. Аммо Туркия заиф аст ва барои ӯ ҳеҷ фоидае нест.

Русҳо, ки бо Наполеон дар шимоли Аврупо ҷанг мекунанд, дуруст боварӣ доштанд, ки фаронсавӣ ба онҳо аз ҷануб ҳамла хоҳад кард, аз ин рӯ лашкари худро барои бастани онҳо мефиристад. Русҳо ҳамроҳ бо Черногория то ба Дубровник пеш мераванд ва дар он ҷо бо артиши Фаронса мулоқот мекунанд.

Дубровник чӣ кор карданашро намедонад ва бо ҳарду артиш гуфтушунид мекунад. Наполеон ба артиши худ амр медиҳад, ки Дубровникро бигиранд, зеро он бо қувваи душман гуфтушунид мекунад. Бо сарварии генерал Лористон онҳо вориди шаҳр мешаванд. Ин русҳоеро, ки ба Дубровник ворид шуда, ҳамла мекунанд, норозӣ мекунад. Якҷоя бо Черногория онҳо то деворҳои шаҳр омада, одамонро мекушанд, занонро таҷовуз мекунанд ва хонаҳоро дар роҳ ғорат мекунанд. Фаронсаҳо барои дифоъ аз худ ва тупҳои русҳо ва черногорияҳо шаҳри қадимиро тирборон мекунанд. Чунин ба назар мерасад, ки дар тӯли чанд ҳафтае, ки артиши Фаронса Дубровникро ишғол кардааст, русҳо низ ҳамин тавр хоҳанд кард.

Наполеон ба Дубровник ба фаронсавӣ кумак мефиристад. Генерал Молитор ва Мармонт омада, русҳо ва черногорияҳоро аз Дубровник бармегардонанд. Аммо, кӯмак ба русҳо мерасад, то фаронсавӣ дар теппаи Срдж қалъаи мустаҳкам созанд, то дубора ҳамла ба Дубровник пешгирӣ карда нашавад. Мардуми Дубровник озодкунандагони фаронсавиро аз он сабаб мешуморанд, ки аз қатли Черногория метарсанд.

Ба зудӣ фаронсавӣ русҳоро пахш кард ва шаҳрвандони Дубровник умедвор буданд, ки ҷумҳурӣ идома хоҳад ёфт. Аммо, франсузҳо ниятҳои дигар доштанд ва Дубровникро ҳамроҳ карданд, парчами Фаронсаро дар сутуни Орландо баланд бардоштанд ва ваколатҳои ректор ва сенатро бекор карданд.

Парадокс дар он аст, ки ҷумҳурӣ дар як лаҳзае, ки он тақвият ёфта буд, бекор карда шуд. Тақдири ӯ чунин буд.

Аз суқути ҷумҳурӣ то имрӯз (1815 & ndash)

Фаронсаҳо шаҳрро ҳамагӣ ҳафт сол ҳукмронӣ карданд. Бо суқути Наполеон Дубровник ба Австрия ҳамроҳ карда шуд ва умедвор буд, ки он метавонад бори дигар мустақил шавад. Конгресси Вена соли 1815, якбора ва ҳама кӯшиши пешгирии барқарор кардани ҷумҳурӣ баргузор шуд.

Австрия баъзе ёдгориҳои таърихии Дубровникро, ба монанди чуқури амиқе, ки деворҳои шаҳрро иҳота мекард, хароб кард. Маҳз ҳамон чоҳ буд, ки вуруди русҳо ва Черногорияро ба шаҳр манъ кард. Австрияҳо дар атрофи деворҳо роҳе сохтанд, ки мошинҳо имрӯз онҳоро истифода мебаранд. Аз зери қалъаи Минчета то қаторкӯҳҳо онҳо нақб сохтани нақбро ба нақша гирифтанд, аммо усқуфи Дубровник эътироз кард, зеро ӯ фикр мекард, ки нақб метавонад ба макони бадахлоқӣ табдил ёбад. Дар поён аз даромадгоҳи шаҳр дар Пил Гейт - аз масолеҳе, ки барои сохтани роҳ истифода мешуданд - онҳо боғе сохтанд, ки ҳоло ҳам дар ин ҷо аст. Рӯзномаҳо он замон аз расмиёти Австрия интиқод мекарданд.

Австрияҳо Порпореларо сохтанд, ки аз бандари шаҳр ба даст омадааст ва деворҳоро рахна карда, даромадгоҳи дигаре ба шаҳрро дар Буза сохтааст. Байни қалъаҳои Ревелин ва Минчета, ки ҳоло он ҷо таваққуфгоҳи мошин мавҷуд аст, австрияҳо барои сохтани кортҳои теннис барои афсарони худ чоҳро пур карданд.

Дубровник аз ҷанги якум ва дуввуми ҷаҳонӣ хароб нашудааст, аммо дар соли 1991, вақте ки шаҳр аз ҷониби сербҳо ва черногориён ҳамла карда буд, дучори мушкилот шуд. Шаҳри кӯҳна бомбаборон карда шуд ва зарари расонидашуда аз силоҳҳои русҳо ва черногориён дар замони Наполеон ва инчунин бузургтарин харобшавии Дубровник дар таърих бадтар буд.


Таърих

Гурезаҳои румӣ, ки аз халтаи славянӣ ва аварии Эпидаурус, ки имрӯз Cavtat аст, гурехтанд Рагуса (Raugia) тақрибан 614 C.E. дар нимҷазираи санглох бо номи Лаус, макони бандари қадима. Пас аз чанде, дар пои кӯҳи ҷангали Срад як макони мардуми славянӣ бо номи Дубрава пайдо шуд. Аз он вақт, Дубровник таҳти ҳимояи Империяи Византия буд.

Навори ботлоқзор байни Рагуса ва Дубрава дар асри 12 барқарор карда шуда, шаҳрро дар атрофи плазаи нав сохташуда муттаҳид кард, ки имрӯз номида мешавад Плака ё Страдун. Пас аз салибҳо, Рагуса/Дубровник таҳти ҳокимияти Венетсия қарор гирифт (1205–1358).

Ҳамчун бандаре, ки дар шоҳроҳҳои тиҷоратии хушк ба Византия ва минтақаи Дунай ҷойгир аст, тиҷорат ривоҷ ёфтааст. Ҷумҳурии Рагуса Статутҳоро дар аввали соли 1272 қабул кард, ки амалияи румӣ ва урфу одатҳои маҳаллиро рамзгузорӣ мекард ва барои шаҳрсозӣ пешбинӣ мекард. Тибқи Созишномаи сулҳи Задар дар 1358, Рагуса як қисми подшоҳии Венгрия-Хорватия шуд, гарчанде ки ашрофи маҳаллӣ бо дахолати ками Буда ҳукмрониро идома медоданд.

Шаҳрро аристократия идора мекард, ки ду шӯрои шаҳр ташкил карда, системаи қатъии табақаҳои иҷтимоиро нигоҳ медошт. Хидмати тиббӣ соли 1301 ҷорӣ карда шуд, аввалин дорухона (ҳоло ҳам кор мекунад) соли 1317 ва паноҳгоҳ барои пиронсолон дар соли 1347 кушода шуд. Аввалин беморхонаи карантини шаҳр (Лазарете) соли 1377, ятимхона соли 1432 кушода шуд. ва системаи обтаъминкунӣ (20 километр) соли 1436 сохта шудааст.

Сарвати давлат-шаҳр қисман натиҷаи заминҳои азхудкардааш буд, аммо хусусан тиҷорати баҳрӣ. Тоҷирони Рагуса озодона саёҳат мекарданд ва дар шаҳр парки бузурги киштиҳои тиҷоратӣ буд, ки дар зери парчами сафед бо калимаи озодӣ савдо мекарданд ва шино мекарданд (Лотинӣ: Озодӣ ) ба таври намоён дар он нишон дода шудааст. Ин парчам вақте қабул карда шуд, ки тиҷорати ғулом дар соли 1418 бекор карда шуд.

Дар 1458, Ҷумҳурии Рагуса бо Империяи Усмонӣ шартнома имзо кард, ки онро шохаи султон сохт. Шартнома озодии Дубровникро ҳифз кард ва тиҷорати байни Империяи Усмонӣ ва Аврупоро нигоҳ дошт. Манёврҳои моҳирона ба монанди ин дар байни Шарқ ва Ғарб ба мардуми Дубровник имкон доданд, ки шаҳр-ҷумҳурии худро дар тӯли асрҳо нигоҳ доранд.

Забони славянии ҷанубӣ ба адабиёт ворид карда шуд, ки он дар баробари санъат дар асрҳои 15-17 ба воя расида, ба Рагуса унвони "Афинаи славянии ҷанубӣ" -ро дод. Давлат-шаҳр ба одамони тамоми миллатҳо паноҳгоҳ пешниҳод кард. Бисёр Conversos (Марранос ё яҳудиёни Сефардӣ) ба шаҳр ҷалб карда шуданд. Моҳи майи соли 1544 як киштӣ ба он ҷо фуруд омад, ки пур аз гурезаҳои португалӣ буд.

Рагуса пас аз бӯҳрони киштиронӣ тадриҷан коҳиш ёфт ва алалхусус заминҷунбии фалокатовар дар соли 1667, ки беш аз 5,000 нафар шаҳрвандон, аз ҷумла ректорро кушт ва аксари биноҳои ҷамъиятиро ҳамвор кард. Дар соли 1699, ҷумҳурӣ ба Усмонӣ ду қитъаи қаламравро фурӯхт, то макони майдони набард бо нерӯҳои пешрафтаи Венетсия набошад. Имрӯз ин қитъаи замин ба Босния ва Ҳерсеговина тааллуқ дорад, ки ягона роҳи мустақими он ба Адриатика аст.

Дар соли 1806, шаҳр ба нерӯҳои фаронсавӣ таслим шуд, то муҳосираи якмоҳаи флотҳои Русияву Черногорияро, ки дар давоми он 3 ҳазор тӯп ба сари шаҳр афтод, нобуд карда шавад. Соли 1808, маршал Мармон ҷумҳуриро барҳам дод ва қаламрави онро ба музофотҳои Иллирия муттаҳид кард.

Империяи Ҳабсбург ин вилоятҳоро пас аз Конгресси 1815 дар Вена ба даст овард ва як маъмурияти наверо таъсис дод, ки чаҳорчӯбаи муҳими системаи итолиёвиро нигоҳ медошт. Дар он сол, маҷлиси ашрофи Рагусан бори охир дар ш летниковак дар Мокошика.

Соли 1848 Ассамблеяи Хорватия (Сабор) дархостҳои мардумро дар бораи муттаҳидшавии Далматия бо Шоҳигарии Австрия-Маҷористони Хорватия нашр кард. Муниципалитети Дубровник аз ҳама коммунаҳои Далматия буд, ки ҷонибдори муттаҳид шудан бо Хорватия буд. Бо суқути Австрия-Маҷористон дар соли 1918 пас аз Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ (1914-1918), шаҳр ба Шоҳигарии нави Сербҳо, Хорватҳо ва Словенҳо (баъдтар Шоҳигарии Югославия) шомил карда шуд. Номи шаҳр расман аз Рагуса ба Дубровник иваз карда шуд.

Дар Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ (1939-1945) Дубровник ба ҳайати Давлати мустақили лӯхтаки фашистии Хорватия дохил шуд, ки онро аввал артиши Италия ва пас аз сентябри соли 1943 аз ҷониби артиши Олмон ишғол карданд. Дар моҳи октябри соли 1944 партизанҳои Иосип Броз Тито ба Дубровник ворид шуданд ва тақрибан 78 шаҳрвандро бе мурофиа ба қатл маҳкум кард, аз ҷумла як коҳини католикӣ. Дубровник ба хайати коммунистони Югославия дохил шуд.

Соли 1991 Хорватия ва Словения, ки он замон ҷумҳуриҳо дар таркиби Ҷумҳурии Сотсиалистии Федеративии Югославия буданд, истиқлолият эълон карданд ва Ҷумҳурии Сотсиалистии Хорватия ба Ҷумҳурии Хорватия номгузорӣ шуд.

1 октябри соли 1991 ба шаҳр ҳамлаи артиши халқии Югославия бо муҳосираи Дубровник, ки ҳафт моҳ давом кард, сурат гирифт. Шиддаттарин ҳамлаи тӯпхонаҳо 6 декабр рух дод, ки 19 нафар кушта ва 60 нафар маҷрӯҳ шуданд. Дар маҷмӯъ, ба гуфтаи Салиби Сурхи Хорватия, 114 ғайринизомӣ, аз ҷумла шоири машҳур Милан Милисич кушта шудаанд. Моҳи майи соли 1992 артиши Хорватия Дубровник ва атрофи онро озод кард, аммо хатари ҳамлаҳои ногаҳонии ҶНА се соли дигар давом кард. Генерал Павле Стругар, ки ҳамоҳангсози ҳамла ба шаҳр буд, аз ҷониби Трибунали Байналмилалии Ҷиноятии Югославияи собиқ барои нақшаш дар ин ҳамла ба 8 соли зиндон маҳкум шуд.


Ҳикояи Дубровник

Ҳикояи Дубровник кӯҳна аст, зеро он зебо аст. Ҳама чиз кайҳо дар замоне оғоз шуда буд, ки онро танҳо афсонаҳо ба ёд меоварданд. Дар ин вақт шаҳри Эпидауруми Рум, ки дар ҷои Кавтатаи имрӯза ҷойгир аст, рушд кард. Дар чорроҳа будан Эпидаурум як колонияи калон ва шукуфони Рум буд, ки аз рӯи баъзе пешгӯиҳо то 40 000 нафар иборат буд.

Империяи Рум дар ҳолати коҳишёбӣ қарор дошт, зеро ҳуҷумҳои ваҳшиёна дар саросари империя паҳн шуда буданд ва аз ин рӯ шаҳри Эпидаурум эътиқоди империяро тақсим кард, ки аввал аз заминҷунбӣ хароб шуда, сипас аз ҷониби қувваи барбарӣ хароб карда шуд. Гурезаҳои сершумор ба як ҷазираи хурди аҳолинишин, ки дар наздикии он Лоус ном дошт, гурехтанд ва дар он ҷо паноҳгоҳе пайдо карданд, то шаҳри наве созанд, ки баъдтар Рагусиум номида шавад.

Чанде баъдтар дар асри 7 бо муҳоҷирати славянӣ хорватҳо омада, дар соҳили канали Лоус қарор гирифтанд ва онҳо ин шаҳрро Дубровник номиданд, эҳтимолан онро ҷангалҳои зиччи пӯст, ки дар доманаи теппаи Сардҷ иҳота карда буданд. Ва он ду маҳалли зист ҳамзамон бо ҳам тиҷорат мекарданд ва то як буданд.

Аллакай дар асри 9 шаҳри муттаҳидшуда ончунон қавӣ ва мустаҳкам буд, ки тавонист муҳосираи 15 -моҳаи Сарасенро дафъ кунад.

Дар асри 11 канали байни ду шаҳрак ниҳоят пӯшида шуд ва Шаҳр ба таври ҷисмонӣ муттаҳид шуд ва канали машҳуртарин кӯчаи Дубровник шуд, ки дар бисёр сурудҳо ва шеърҳо ҷашн гирифта мешавад, кӯчаи Страдун.

Аз рӯзҳои аввал Худо ба шаҳри навбунёд мулоимона табассум кард ва Дубровник меафзуд ва таъсири худро дар баҳрҳо ва тиҷорат васеъ мекард. Албатта мавқеъ дар чорроҳаи савдо, бандари паноҳгоҳ дар баробари малакаи киштисозӣ, ки аз анъанаи тӯлонии баҳрии Эпидаурум ба мерос гирифта шудааст ва чӯби пӯсти хушсифат, ки шаҳрро иҳота кардааст, дар бунёди флоти баҳрии он ва табдил шудан ба маркази савдо кумаки калон расонд.

То асри 13 Дубровник дар зери протекторати империяи Византия меафзуд, аммо мухторияти маҳаллӣ ҳузури қавӣ дошт, аз ин рӯ аллакай аз асри 12 шаҳр ректори худро интихоб мекунад ва мардум иродаи қавӣ дар ҳукмронӣ ва ҳалли масъалаҳои муҳими сиёсӣ доранд.

Зарбаи сахт ба Дубровник, иқтисод ва рушди он, ишғоли Венетсия аз соли 1205 буд, ки 150 сол идома дошт, зеро Венетсия аъзои шӯрои бузург (яке аз мақомоти иҷроияи сиёсӣ) ном дошт ва кӯшиш мекард, ки ҳукмронии пурра дар Дубровникро ба ӯҳда гирад.

Ҳамин тариқ Дубровник аз ҳукмронӣ наҷот ёфт ва оҳиста-оҳиста ба як ҷумҳурии аристократӣ ташаккул ёфт, ки дар асри 14 танҳо ҳукмронии Австро-Венгрияро ба таври номиналӣ қабул карда, боҷҳои солона супорид.

Ва номи қаблии & quotCommunitas Ragusina & quot ба & quot; Respublica Ragusina & quot табдил ёфт ва Дубровник ба ҷумҳурие табдил ёфт, ки қудрат ва қудрат дошт бо Венетсия рақобат кунад.

Ҷумҳурияти хурд ба шарофати ҳукмронии оқилона, мавқеи бетарафӣ ва дипломатия, ки имтиёзҳои бештар ва бештарро фароҳам овард, рушдро идома дод. Ҳамин тавр, салтанатҳо ва империяҳо афзоиш ёфтанд ва заиф шуданд, дар ҳоле ки ҷумҳурӣ ҳамеша дар он ҷо буд, манёвр мекард ва ба фоида ёрӣ мерасонд, бо ҳама ҷонибҳо тиҷорат мекард ва обод мешуд.

Ҷолиби диққат аст, ки ҷанги Левант, байни туркҳо ва эътилофи насронӣ, вақте ки ҷумҳурӣ ба ҳар ду тараф бо киштиҳои ҷангӣ кумак кард. зеро танҳо як ҳадафи ҷумҳурӣ вуҷуд дошт, як чизеро, ки онҳо мепарастиданд ва омода буданд бо ҳар қимат ҳифз кунанд, ин озодӣ буд. Ҳукме, ки дар қалъаи Ловриженак нақш ёфтааст, ҷони ҷумҳурии Дубровникро фаро мегирад: & quot; Озодиро ба ҳама тиллои ҷаҳон фурӯхтан мумкин нест. & Rdquo Ва Дубровник беҳтарин дар дипломатия буд ва онро барои нигоҳ доштани озодии бебаҳо истифода мебурд. дар ҳама гуна роҳ имконпазир.

Аксари киштиҳои машҳури Дубровник & quot; Аргосӣ & quot; номида мешуданд ва ин баъдтар ифодаи шоиронаи як зарфи калон, сарватманд ва тиҷоратӣ гардид. Шаҳр як шабакаи васеи тиҷорати баҳрӣ дошт, ки киштиҳои онҳо то ба Англия мерафтанд. Ва ҷумҳурӣ он қадар сарватманд буд, ки дар Ҳиндустон колонияҳо дошт.

Аммо ҷумҳурӣ, маркази тиҷорат, санъат ва фарҳанг эътиқод дошт, ба монанди Epidaurum. Дар соли 1667 ба сари шаҳри хурди фоҷиаи бузург омад & quotЗилзилаи бузурги соли 1667 & quot. Қисми зиёди шаҳр ба хок яксон шуд: биноҳо, калисоҳо, иморатҳо ва хонаҳои он хароб шуданд. ва Дубровник бори дигар аз ҷониби дипломатияи худ наҷот ёфт, зеро он сафирони худро барои салом додан ба флоти ҳуҷуми Венетсия ва нерӯҳои хушкигарди Туркия ба онҳо итминон дод, ки ҷумҳурӣ хуб кор мекунад ва ба ҳеҷ гуна & quothelp & quot ниёз надорад.

Гарчанде ки Ҷумҳурии Дубровник аз ин фоҷиа наҷот ёфт ва дубора аз нав барқарор карда шуд, он ҳеҷ гоҳ ба шӯҳрати пешинаи худ нарасид ва оҳиста -оҳиста пажмурда шуд, то соли 1806 қувваҳои Наполеон берун аз дарвозаҳои он буданд, ки гузариши ройгон талаб мекарданд. The authorities let them pass but the French did not have intention of leaving and the Republic was abolished in 1808.

Later Dubrovnik came under Austro-Hungarian empire and after the WWI became a part of Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes, later renamed into the Kingdom of Yugoslavia and after WWII as part of Croatia remained in Socialistic Federal Republic of Yugoslavia and today after Croatia took its independence is a shining example of Croatian culture and heritage bringing thousands of tourists every year to rediscover the Dubrovnik dream once again, a simple dream of freedom and beauty.


Мундариҷа

The names Dubrovnik ва Ragusa co-existed for several centuries. Ragusa, recorded in various forms since at least the 10th century, remained the official name of the Republic of Ragusa until 1808, and of the city within the Kingdom of Dalmatia until 1918, while Dubrovnik, first recorded in the late 12th century, was in widespread use by the late 16th or early 17th century. [4]

The name Dubrovnik of the Adriatic city is first recorded in the Charter of Ban Kulin (1189). [5] It is mostly explained as dubron, a Celtic name for water (Gaulish dubron, Irish dobar, Welsh dŵr, dwfr, Cornish dofer), akin to the toponyms Douvres, Dover, and Tauber [6] or originating from a Proto-Slavic word dǫbъ meaning 'oak'. The term dubrovnik means the 'oakwood', as in all other Slavic languages the word dub, dàb, means 'oak' and dubrava, dąbrowa means the 'oakwood'.

The historical name Ragusa is recorded in the Greek form Ῥαούσιν (Rhaousin, Latinized Ragusium) in the 10th century. It was recorded in various forms in the medieval period, Rausia, Lavusa, Labusa, Raugia, Rachusa. Various attempts have been made to etymologize the name. Suggestions include derivation from Greek ῥάξ , ῥαγός "grape" from Greek ῥώξ , ῥωγός "narrow passage" Greek ῥωγάς "ragged (of rocks)", ῥαγή ( ῥαγάς ) "fissure" from the name of the Epirote tribe of the Rhogoi, from an unidentified Illyrian substrate. A connection to the name of Sicilian Ragusa has also been proposed. Putanec (1993) gives a review of etymological suggestion, and favours an explanation of the name as pre-Greek ("Pelasgian"), from a root cognate to Greek ῥαγή "fissure", with a suffix -ussa also found in the Greek name of Brač, Elaphousa. [7]

The classical explanation of the name is due to Constantine VII's De Administrando Imperio (10th century). According to this account, Ragusa ( Ῥαούσιν ) is the foundation of the refugees from Epidaurum (Ragusa Vecchia), a Greek city situated some 15 km (9 mi) to the south of Ragusa, when that city was destroyed in the Slavic incursions of the 7th century. The name is explained as a corruption of Lausa, the name of the rocky island on which the city was built (connected by Constantine to Greek λᾶας "rock, stone").

Origins Edit

Excavations in 2007 revealed a Byzantine basilica from the 8th century and parts of the city walls. The size of the old basilica clearly indicates that there was quite a large settlement at the time. There is also evidence for the presence of a settlement in the pre-Christian era. [9]

Antun Ničetić, in his 1996 book Povijest dubrovačke luke ( "History of the Port of Dubrovnik" ), expounds the theory that Dubrovnik was established by Greek sailors, [ иқтибос лозим аст ] as a station halfway between the two Greek settlements of Budva and Korčula, 95 nautical miles (176 km 109 mi) apart from each other.

Republic of Ragusa Edit

After the fall of the Ostrogothic Kingdom, the town came under the protection of the Byzantine Empire. Dubrovnik in those medieval centuries had a Roman population. [10] In 12th and 13th centuries Dubrovnik became a truly oligarchic republic, and benefited greatly by becoming a commercial outpost for the rising and prosperous Serbian state, especially after the signing of a treaty with Stefan the First-Crowned. [11] After the Crusades, Dubrovnik came under the sovereignty of Venice (1205–1358), which would give its institutions to the Dalmatian city. In 1240, Ragusa purchased the island of Lastovo from Stefan Uroš I king of Serbia who had rights over the island as ruler of parts of Hum. [12] After a fire destroyed most of the city in the night of August 16, 1296, a new urban plan was developed. [13] [14] [15] By the Peace Treaty of Zadar in 1358, Dubrovnik achieved relative independence as a vassal-state of the Kingdom of Hungary. Ragusa experienced further expansion when, in 1333, Serbian emperor Stefan Dušan, sold Pelješac and Ston in exchange for cash and an annual tribute [16] at the moment when her connection with the rest of Europe, especially Italy, brought her into the full current of the Western Renaissance. [17]

Between the 14th century and 1808, Dubrovnik ruled itself as a free state, although it was a tributary from 1382 to 1804 of the Ottoman Empire and paid an annual tribute to its sultan. [18] The Republic reached its peak in the 15th and 16th centuries, when its thalassocracy rivalled that of the Republic of Venice and other Italian maritime republics.

For centuries, Dubrovnik was an ally of Ancona, the other Adriatic maritime republic rival of Venice, which was itself the Ottoman Empire's chief rival for control of the Adriatic. This alliance enabled the two towns set on opposite sides of the Adriatic to resist attempts by the Venetians to make the Adriatic a "Venetian Bay", also controlling directly or indirectly all the Adriatic ports. Ancona and Dubrovnik developed an alternative trade route to the Venetian (Venice-Austria-Germany): starting in Dubrovnik it went on to Ancona, through Florence and ended in Flanders as seen on this map.

The Republic of Ragusa received its own Statutes as early as 1272, which, among other things, codified Roman practice and local customs. The Statutes included prescriptions for town planning and the regulation of quarantine (for sanitary reasons). [19]

The Republic was an early adopter of what are now regarded as modern laws and institutions: a medical service was introduced in 1301, with the first pharmacy, still operating to this day, being opened in 1317. An almshouse was opened in 1347, and the first quarantine hospital (Lazarete) was established in 1377. Slave trading was abolished in 1418, and an orphanage opened in 1432. A 20 km (12 mi) water supply system, instead of a cistern, was constructed in 1438 by the Neapolitan architect and engineer Onofrio della Cava. He completed the aqueduct with two public fountains. He also built a number of mills along one of its branches.

The city was ruled by the local aristocracy which was of Latin-Dalmatian extraction and formed two city councils. As usual for the time, they maintained a strict system of social classes. The republic abolished the slave trade early in the 15th century and valued liberty highly. The city successfully balanced its sovereignty between the interests of Venice and the Ottoman Empire for centuries.

Latin was originally used in official documents of the Republic. Italian came to use in the early 15th century. A variant of the Dalmatian language was among the spoken ones, and was influenced by Croatian and Italian. The presence of Croatian in everyday speech increased in late 13th century, and in literary works in mid-15th century. [20] In the coming decades, Dubrovnik became a cradle of Croatian literature. [21]

The economic wealth of the Republic was partially the result of the land it developed, but especially of seafaring trade. With the help of skilled diplomacy, Dubrovnik merchants travelled lands freely and the city had a huge fleet of merchant ships (argosy) that travelled all over the world. From these travels they founded some settlements, from India to America, and brought parts of their culture and flora home with them. One of its keys to success was not conquering, but trading and sailing under a white flag with the Latin: Libertas word (freedom) prominently featured on it. The flag was adopted when slave trading was abolished in 1418.

Many Conversos, Jews from Spain and Portugal, were attracted to the city. In May 1544, a ship landed there filled exclusively with Portuguese refugees, as Balthasar de Faria reported to King John. During this time there worked in the city one of the most famous cannon and bell founders of his time: Ivan Rabljanin (Magister Johannes Baptista Arbensis de la Tolle). Already in 1571 Dubrovnik sold its protectorate over some Christian settlements in other parts of the Ottoman Empire to France and Venice. At that time there was also a colony of Dubrovnik in Fes in Morocco. The bishop of Dubrovnik was a Cardinal protector in 1571. At that time there were only 16 other countries which had Cardinal protectors those being France, Spain, Austria, Portugal, Poland, England, Scotland, Ireland, Naples, Sicily, Sardinia, Savoy, Lucca, Greece, Illyria, Armenia and Lebanon. The Republic gradually declined due to a combination of a Mediterranean shipping crisis and the catastrophic earthquake of 1667 [22] that killed over 5,000 citizens, levelled most of the public buildings and, consequently, negatively affected the well-being of the Republic. In 1699, the Republic was forced to sell two mainland patches of its territory to the Ottomans in order to avoid being caught in the clash with advancing Venetian forces. Today this strip of land belongs to Bosnia and Herzegovina and is that country's only direct access to the Adriatic. A highlight of Dubrovnik's diplomacy was the involvement in the American Revolution. [23]

On 27 May 1806, the forces of the Empire of France occupied the neutral Republic of Ragusa. Upon entering Ragusan territory without permission and approaching the capital, the French General Jacques Lauriston demanded that his troops be allowed to rest and be provided with food and drink in the city before continuing on to take possession of their holdings in the Bay of Kotor. However, this was a deception because as soon as they entered the city, they proceeded to occupy it in the name of Napoleon. [24] Almost immediately after the beginning of the French occupation, Russian and Montenegrin troops entered Ragusan territory and began fighting the French army, raiding and pillaging everything along the way and culminating in a siege of the occupied city (during which 3,000 cannonballs fell on the city). [25] In 1808 Marshal Marmont issued a proclamation abolishing the Republic of Ragusa and amalgamating its territory into the French Empire's client state, the Napoleonic Kingdom of Italy. Marmont claimed the newly created title of "Duke of Ragusa" (Duc de Raguse) and in 1810 Ragusa, together with Istria and Dalmatia, went to the newly created French Illyrian Provinces.

After seven years of French occupation, encouraged by the desertion of French soldiers after the failed invasion of Russia and the reentry of Austria in the war, all the social classes of the Ragusan people rose up in a general insurrection, led by the patricians, against the Napoleonic invaders. [26] On 18 June 1813, together with British forces they forced the surrender of the French garrison of the island of Šipan, soon also the heavily fortified town of Ston and the island of Lopud, after which the insurrection spread throughout the mainland, starting with Konavle. [27] They then laid siege to the occupied city, helped by the British Royal Navy, who had enjoyed unopposed domination over the Adriatic sea, under the command of Captain William Hoste, with his ships HMS Bacchante and HMS Saracen. Soon the population inside the city joined the insurrection. [28] The Austrian Empire sent a force under General Todor Milutinović offering to help their Ragusan allies. [29] However, as was soon shown, their intention was to in fact replace the French occupation of Ragusa with their own. Seducing one of the temporary governors of the Republic, Biagio Bernardo Caboga, with promises of power and influence (which were later cut short and who died in ignominy, branded as a traitor by his people), they managed to convince him that the gate to the east was to be kept closed to the Ragusan forces and to let the Austrian forces enter the City from the west, without any Ragusan soldiers, once the French garrison of 500 troops under General Joseph de Montrichard had surrendered. [30]

After this, the Flag of Saint Blaise was flown alongside the Austrian and British colors, but only for two days because, on 30 January, General Milutinović ordered Mayor Sabo Giorgi to lower it. Overwhelmed by a feeling of deep patriotic pride, Giorgi, the last Rector of the Republic, refused to do so "for the masses had hoisted it". Subsequent events proved that Austria took every possible opportunity to invade the entire coast of the eastern Adriatic, from Venice to Kotor. The Austrians did everything in their power to eliminate the Ragusa issue at the Congress of Vienna. Ragusan representative Miho Bona, elected at the last meeting of the Major Council, was denied participation in the Congress, while Milutinović, prior to the final agreement of the allies, assumed complete control of the city. [31] : 141–142

Regardless of the fact that the government of the Ragusan Republic never signed any capitulation nor relinquished its sovereignty, which according to the rules of Klemens von Metternich that Austria adopted for the Vienna Congress should have meant that the Republic would be restored, the Austrian Empire managed to convince the other allies to allow it to keep the territory of the Republic. [32] While many smaller and less significant cities and former countries were permitted an audience, that right was refused to the representative of the Ragusan Republic. [33] All of this was in blatant contradiction to the solemn treaties that the Austrian Emperors signed with the Republic: the first on 20 August 1684, in which Leopold I promises and guarantees inviolate liberty ("inviolatam libertatem") to the Republic, and the second in 1772, in which the Empress Maria Theresa promises protection and respect of the inviolability of the freedom and territory of the Republic. [34]

Languages Edit

The official language until 1472 was Latin. As a consequence of the increasing migration of Slavic population from inland Dalmatia, the language spoken by much of the population was Croatian, typically referred to in Dubrovnik's historical documents simply as "Slavic". To oppose the demographics change due to increased Slavic immigration from the Balkans, the native Romance population of Ragusa, which made up the oligarchic government of the Republic, tried to prohibit the use of any Slavic languages in official councils. [35] Archeologists have also discovered medieval Glagolitic tablets near Dubrovnik, such as the inscription of Župa Dubrovačka, indicating that the Glagolitic script was also likely once used in the city.

The Italian language as spoken in the republic was heavily influenced by the Venetian language and the Tuscan dialect. Italian took root among the Dalmatian-speaking merchant upper classes, as a result of Venetian influence which strengthened the original Latin element of the population. [36] [37]


Dubrovnik: A History

Dubrovnik often finds itself on lists and the ''must see'' list seems to be the most common. While it is a must see, there is much, much more to it than could ever meet the eye. A history so rich cannot be ignored and although Dubrovnik could easily rest on its aesthetic laurels, read on to find out why it shouldn't.

The name Dubrovnik derives from the Croatian word ''dubrava'' meaning oak grove. The Latin name for the city is Ragusa or Ragusium in its elder form, deriving from the word Lausa. Although the name ''Dubrovnik'' was in use during the Middle Ages, it was adopted officially only in 1918, following the collapse of the mighty Austro-Hungarian Empire.

There are two versions of history when it comes to the founding of Dubrovnik, one takes place on an island named Laus in the 7th century and another involves the Greeks in the 8th. Here is a brief take on them both.

History has since long claimed that Dubrovnik was founded in the 7th century on a rugged island named Laus, a place which is claimed to have readily provided shelter for those seeking refuge from the numerous problems in the nearby city of Epidaurum (modern day Cavtat). The Epidaurum refugees who fled allegedly rebuilt their lives on the small island of Lausa, while populations of other settlers built theirs along the coastline as the years went by, naming their settlement ''Dubrovnik''. Despite their suspicions of each other, the two settlements eventually united under the name of Dubrovnik and the channel which once acted as the division between them was filled in, giving birth to the now famous Stradun. A second theory came to light only in 2007, when new archeological excavations discovered a sizeable 8th century Byzantine basilica which pointed to a large settlement during its time, completely contradicting the first, otherwise widely accepted theory about the island of Laus. The scientific community supported the idea, claiming that construction on the site of Dubrovnik actually began before the Common Era (Anno Domini). The 2007 findings have since been boosted considerably owing to various finds in the Port of Dubrovnik, these include Greek artefacts. Drilling below the main city road has also revealed naturally occurring sand, furthering speculation around the idea of the island of Laus and the filling in of a channel.

The Republic of Ragusa

Dubrovnik has undergone a great many ''changes of hand'' over the centuries, until eventually becoming a self-governing, autonomous state which flourished in peace and prosperity for some five consecutive centuries, let's take a brief look at how it all began.

The Ostrogothic Kingdom (a Vassal state of the Byzantine Empire) collapsed in the year 553, causing the then Roman populated Dubrovnik to fall under the rule and protection of the wider Byzantine Empire. Following the seemingly endless Crusades, Dubrovnik came under the sovereignty of the then powerful commercial power of Venice in 1205 before the Treaty of Zadar gave it semi independence as a Vassal state of the Kingdom of Hungary very many years later in 1358. Dubrovnik was a self-governing free state from the 14th century until 1808 and was seen as a potential threat by Venice. Due to tensions, Dubrovnik became a close friend and ally of Ancona, another maritime republic and another rival of Venice. The unlikely alliance allowed both cities to successfully resist numerous attempts by the Venetians to turn the Adriatic into a Venetian Bay to secure greater control over all Adriatic ports. Owing to this, Ancona and Dubrovnik even managed to develop alternative trade routes.

The Republic of Ragusa, unlike its neighbouring states, managed to maintain a workable trade relationship with the Ottoman Empire through its skilled diplomacy and was ruled by local aristocracy with two city councils, maintaining a strict system of social classes. That being said, the Republic valued liberty and freedom above all and was a very early adopter of several progressive laws and public institutions. The very first pharmacy (which still operates to this very day) was opened in 1317, 16 years after the introduction of an official medical service. The first quarantine hospital was established in 1377 and a controversial law was passed to abolish the slave trade in 1418, an incredible 450 years before the founding of the USA. An orphanage for abandoned and illegitimate children was opened in 1432 and as the great European power of London bathed contently in its own sewage, Onofrio della Cava (a Neapolitan architect and engineer) constructed a 20 kilometre long water supply system, complete with an aqueduct, two public fountains and numerous mills, making Dubrovnik (Ragusa) one of the first places in Europe to elliminate many diseases associated with open sewage. Onofrio's fountain can be seen today at the far end of Stradun close to the western entrance to the Old City near Pile gate.

The Republic's economic wealth was due to both the land it developed and its impressive seafaring frade. Dubrovnik had an enormous fleet of merchant ships which travelled around the world. Unlike a great many other nations, the aim of the Republic was never to conquer land, but to trade under a white flag adorned proudly with the word Libertas (Latin: freedom). This flag was adopted following the abolition of the slave trade in 1418 and can be seen all over Dubrovnik to this day, it is the motto for the Dubrovnik Summer Festival and is even the name of the local city bus company.

The official spoken language in the Republic was Latin until 1472, with both Italian and Venetian language seen as important when it came to trade. Later, the Senate of the Republic ruled that the official language should be the Dubrovnik dialect of Romance Dalmatian, forbidding the use of common Croatian in any senetorial debate or governing body. Despite official prejudice against common Croatian, the Republic unwittingly became a cradle of celebrated Croatian literature and arts and the language slowly began to replace Romance Dalmatian from the 11th century onwards. Variations of the Dubrovnik dialect can still be heard and spoken in the area today.

The Ragusan Republic, like many autonomous areas of the sort, gradually went downhill. This was mainly due to the diastrous 1667 earthquake which wiped out 5,000 people and razed the majority of public buildings to the ground, but was also caused by problems related to the Mediterranean shipping crisis. Deterioration continued when the Republic was unexpectedly forced to sell some of its mainland territory to the Ottoman Empire in an attempt to avoid becoming collateral damage in the rising tension between them and the Venetians. In the modern day, this patch of land is known as Neum and belongs to Bosnia and Herzegovina, and is significant in acting as their only direct access to the Adriatic sea. The end of the line came when the Republic was forced to surrender to the powerful Napoleonic army, seen as the only way to bring an end to a brutal month long siege at the hands of Russian and Montenegrin fleets. The charismatic Napoleon claimed to be a great admirer and friend to Dubrovnik, reassuring city officials that he had no interest in occupation and demanded only the free passage of his men. He soon backtracked, with French forces blockading the harbours and forcing the government into a tight corner, eventually leading to French troops entering the city. All city coats of arms and flags were painted black as a sign of the deep depression and grief felt by the once harmonious Republic of Ragusa. The French General Marshal Auguste de Marmont readily abolished the Republic, integrating the territory into Napoleons Kingdom of Italy, and later into the French governed Illyrian provinces. The famed Republic, built on a combination of freedom, liberty, peace and social progression, a tiny place which had so successfully balanced its sovereignty between the often strained and conflicting interests of Venice and the ominous Ottoman Empire was no more.

Austrian rule

In 1815, the Habsburg Empire annexed the area following the Congress of Vienna, establishing the Kingdom of Dalmatia with its governance based much further north in Zadar. Numerous modifications were gradually introduced with the intention of the centralisation of tax, educational, religious and trade policies. Much to the dismay of residents and to the loss of potential economic stimulation, this bureaucratic mission failed miserably. A combination of two forces (the failed Habsburg administrative system and a new national movement) came about after the area had overcome the damage caused by Napoleon and his gang, but they posed a significant problem: the Habsburg monarchy spoke German. The former governing body of Dubrovnik met for the final time at Ljetnikovac in Mokosica, discouraged by the situation, they attempted with all their will to rebuild the glorious Republic, but nothing came of it.

The Kingdom of Yugoslavia

Like all empires, Austria-Hungary collapsed in 1918 and Dubrovnik changed hands once again, this time it was incorporated into the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes which later became known as the Kindgom of Yugoslavia. Yugoslavia was divided in 1929 among 9 subdivisions (banovina) and Dubrovnik became a part of the Zea Banovina, which also included all of modern day Montenegro. It became part of the Banovina of Croatia ten years later in 1939.

World War Two and the Independent State of Croatia

During the tumultuous times of the second world war, Dubrovnik was part of the Independent State of Croatia (Nezavisna Drzava Hrvatska), under the leadership of Ante Pavelic (born 1889 in Bradina) and the Ustase movement. It was first occupied by Italian forces, followed by German forces in the later stages of 1943. Yugoslav Partisans occupied Dubrovnik in October 1944 and arrested more than 300 people, brutally executing 53 of them without trial, several of those murdered were prominent Dubrovnik public figures. The execution took place on a small, pine covered islet (Daksa) just off the Lapad peninsula, it later became known as the Daksa Massacre. Nobody was ever brought to justice for the mass killing. Communists and their sympathisers continued their witch hunts for several years after the war ended, concluding in 1947 with the imprisonment of more than 90 citizens of Dubrovnik. Becoming part of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia, the city joined the UNESCO list of World Heritage Sites in 1979.

The Breakup of Yugoslavia and the Siege of Dubrovnik

Croatia and neighbouring Slovenia declared their independence from Yugoslavia (SFRJ) in 1991 following numerous attempts at political distance and finally a referendum, the Socialist Republic of Croatia became the Republic of Croatia. The Yugoslav People's Army (JNA), composed primarily of Serbian nationals, brutally attacked Dubrovnik, which had been demilitarised in the 1970's to try to prevent it from ever becoming a war casualty. The JNA's barbaric attack on the beloved UNESCO city of Dubrovnik was met with international condemnation and political outcry, resulting in the further economic isolation of the already estranged Serbia by the European community. Threats to Serbia from numerous powerful European politicians echoed around the globe, the British prime minister Margaret Thatcher famously stood defiantly with Croatia, claiming publicly that had it been up to her, she would have bombed Belgrade. The attack lasted seven long months, the heaviest attack took place on the 6th of December (now celebrated as the Day of the Defenders in Dubrovnik), killing 19 people and wounding 60. Artillery attacks on Dubrovnik damaged 56% of its buildings, and the Old City was the innocent victim of 650 shells. Neighbouring Montenegro grew ever hostile, led by president Momir Bulatovic and prime minister Milo Djukanovic who rose to power following the popular anti-bureaucratic revolution, the nation was allied to the fanatical Slobodan Milosevic in Serbia. It was declared that Dubrovnik would not remain in Croatia, falsely claiming that it had never been a part of Croatia. The war ended with Croatian victory, with the siege lifted in May 1992 and the Croatian Army liberated Dubrovnik and its surroundings. The danger of sudden attacks from the internationally villified JNA remained a threat for a further three years.

Following the war, damage was repaired adhering to UNESCO guidelines between 1995 and 1999. ICTY (International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia) indictments were issues for the JNA Generals and officers involved in the disgraceful siege, with the architect of the attack, General Pavle Strugar sentenced for his role.

Modern day Dubrovnik is a beacon of history, culture and art. Much more than a ''must see'' on a mundane list, it is an insult to its long and often arduous past to appreciate it it only with the eyes.


Dubrovnik - History

Artists’ stage inside the traditional walls

History and Culture

Dubrovnik is a city with rich history stretching back to the 7th century with its best-known history being related to the period of the aristocratic Republic of Dubrovnik, which endured through to the late 19th century. Throughout its history, Dubrovnik has been the site of the construction of monumental edifices, now a part of the city’s tourist favorites.

The city walls, the Minčeta and Lovrijenac fortresses, St. Blaise Church and other sacral buildings, the large and small Onofrio fountains, Orlando’s column and the town bell tower are just a few of the famed monuments visitors can tour.

City of Theatre and Arts

Many of the municipal events, such as Dubrovnik Summer Games, Libertas Film Festival and Julian Rachlin & Friends music festival have won Dubrovnik the appellation of the City of Theatre and Arts. Visitors annually enjoy stage plays and other cultural events at the Marin Držić Municipal Theatre, Rector’s Palace Culture and History Museum, Rupe Ethnographic Museum, Maritime Museum, Cathedral Treasury, Museum of the Monastery of the Friars Minor, Museum of the Dominican Monastery, Dubrovnik Natural History Museum and the Modern Arts Museum.

A Romantic City for a Unique Vacation

Along with its wealthy history and cultural heritage, Dubrovnik is also one of the most romantic cities in the world and is an attractive destination regularly drawing in tourists in great numbers. The stunning nature, crystal clear sea and pleasant Mediterranean climate as well as the delectable culinary selection are all great reasons to spend your dream vacation here.

Exactly this kind of vacation is offered by Royal Hotels & Resort in Dubrovnik, which provides its guests luxury accommodations and unique services.


History of Dubrovnik

Boutique Hotel More
Superb 9.1 from 165 €

The Pucic Palace Hotel
Fabulous 8.9 from 492 €

Hotel Bellevue
Superb 9.1 from 332 €

Theory indicates that Ragusa (the old name of Dubrovnik) was founded in the 7th century by refugees from nearby Epidaurus (todays Cavtat), destroyed by Avars and Slavs.

History of Dubrovnik - Republic of Ragusa

After the centuries under different rulers (Ostrogothic, Byzantine and Venetian), Ragusa gained a certain autonomy as a vassal state of the Hungarian Kingdom in 1358.
From that time until 1808, Ragusa was considered a free city-state, although it had to pay annual amends to Ottoman Empire to preserve that independence during several centuries.

The Republic of Ragusa reached its economic and cultural peak in the 15th and 16th century. The alliance with Ancona, another maritime Republic on the Adriatic, prevented Venetian domination of this part of the sea and enabled two allies to develop their own trade route.

The Republic was legally regulated by its own Statutes.
Ragusa had its own water supply system in 1436.
The Republic abolished slave trading in 1416, that was the first decree of that kind in Europe.

Ragusa had a huge fleet of merchant ships that were known all over the world. Skilled diplomacy enabled free seafaring trade that significantly contributed the economic wealth of the Republic. In the 15th century, beside the mining, agricultural and livestock trading, Dubrovnik had been exporting its own manufactured goods, such as soap, glass and cloths.

Dubrovnik even had its own colony in India, where you can still find the evidence of its great political power - Church of St. Blaise, the patron saint of Dubrovnik, is still standing there as a reminder of a glory days of the Republic.

The power of the Republic slowly declined after the discovery of America, as trading routes were moved mostly to the Atlantic. 1667 disastrous earthquake with following tsunami and conflagration destroyed the city and killed a half of its inhabitants.
After tragic event, the city was raised again, but never regained its old glory and power.

In 1806 the Republic was conquered by Napoleon's army. Marshal Marmont abolished the Republic of Ragusa in 1808, thereby closing the chapter of its sovereignty for good.

Dubrovnik history - stone by stone - Liberty

The City Walls - An impressive chain of stone walls, built to defend the Republic of Ragusa against various invaders throughout centuries. The Walls had been constructed from 12th to 17th century. Almost 2 km long and 25 metres high, the Walls represent one of the largest and most completed fortification complexes in Europe.

Minceta Fort - on the northern side of the Walls is the most significant fort of the complex.
It was built in 1464.

Bokar Fort - is the western fort built in 1463, also called Zvjezdan.

Fort of St. John - was built in the 16th century on the southeastern side of the City walls to protect the entrance to the old city's harbour.

Lovrijenac Fort - sometimes called the Gibraltar of Dubrovnik, was famous for its important rule in defense against Venetians. Today, the fort is a popular venue of romantic weddings and various artistic performances as well, traditional stage for Shakespeare's Hamlet.

Pile Gate - the western entrance to the city, built in the 16th century. The gate once had a drawbridge, usually closed during the night.

Historical attractions - what to see in Dubrovnik

Dubrovnik Cathedral - The Baroque Cathedral was built in the 17th century after the earthquake. Cathedral treasures gold and silver reliquaries, ecclestiastical utensils and paintings made by famous Croatian, Italian and Flemish masters, like Tizian, Raffael and other.

Church of St. Blaise - This charming Baroque church was built in the 18th century in honour of the patron saint of Dubrovnik. The significant point of the church is the statue of St. Blaise from the 15th century. The patron saint holds the breadboard of the city before the earthquake.

Franciscan Monastery - The Monastery with church was built in the 14th century. The building houses the old pharmacy that has been working since 1317 (the third oldest in Europe), the library with invaluable incunabulum and museum with works of important city's artists.

Prince's Palace - Prince's Palace was the official seat of government and Prince of the Republic of Ragusa. Today, the Palace hosts the Cultural and Historical Museum.

Sponza Palace - Remarkable Gothic and Renaissance Palace was built in the 16th century. During the glorious centuries of Ragusa Republic, the palace was used as a customs office, where the goods from all over the world were taxed.
Nowadays, Sponza houses the State Archives, that treasures valuable historical material.

Stradun - The main and the most recognizable city street, sometimes called Placa. Stradun is paved with glossy polished stone blocks and therefore is sometimes called the salon - street. There are two fountains, one at each end of the street, Big and Small Onofrio's Fountains.

Orlando's Column - The stone statue of Orlando, a Medieval knight, the oldest preserved public statue in the city.

City's Bell Tower - Originally built in the 15th century but destroyed in the earthquake in 1667. The new bell tower with clock was built according to the old plans in 1929.


Видеоро тамошо кунед: ДУБРОВНИК, ХОРВАТИЯ. ИГРА ПРЕСТОЛОВ В РЕАЛЬНОЙ ЖИЗНИ. VLOG #29