Садақаи Константин

Садақаи Константин


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Садақаи Константин - таърих

[Саҳифаи 1] Тӯҳфаи Константин-машҳуртарин сохтакорӣ дар таърихи Аврупо дар давраи ҳокимияти папа-пас аз пирӯзии насроният масъалаи мудимтарини танқиди таърихии ҷомеаи Аврупо-яке аз корхонаҳои ҳамаҷониба, ҷолибтарин ва ҳайратангезтарини муосир ақл Лоренцо Валла-бузургтарин гуманистҳои касбии итолиёвӣ, ин хатҳои омӯзиш тасодуфан шояд саҳифаҳои зеринро даъват кунанд. Бисёре аз мавзӯъҳое, ки метавонанд муаррифии онҳоро дуруст ташкил диҳанд, ман аллакай дар як кори қаблӣ муфассалтар гуфта будам [1] ва изҳороти мухтасар дар ин ҷо кифоя аст.

Ҳадяи Константин (Constitutum Constantini), ки эҳтимол на дертар аз миёнаҳои асри VIII навишта шудааст, тавассути дохил шуданаш ба Декреталҳои псевдо-исидорӣ (тақрибан 847-853) ба таври васеъ маълум шуд. Қисмҳои он ба аксари маҷмӯаҳои асримиёнагии қонуни канонҳои Ансельм, Деусдедит ва Гратиан дохил карда шудаанд (Декретум ё Concordia discordantium canonum). Он таҷдиди як ҳуҷҷати ҳуқуқиро дар назар дорад, ки дар он Императори Константин Бузург, таъмиди худ ва табобати махавро аз дасти Силвестр, усқуфи Рум 314-336 хонда, имтиёзи ин папаро ҳамчун сарвари тамоми рӯҳониён тасдиқ кард ва олӣ бар чаҳор патриархати дигар ба ӯ моликияти васеи императориро дар қисматҳои гуногуни ҷаҳон, бахусус қасри императори Латеран ва диадем ва диар ва дигар нишонаҳои императорӣ ба рӯҳониёни румӣ рутбаи олии орденҳои Румро доданд. Page 2] имтиёзҳо ба Силвестр ва ворисони ӯ дар тақдими мардон барои фармонҳои муайяни рӯҳониён озодӣ доданд, ки дар он гуфта мешавад, ки чӣ тавр ӯ Константин бо нигоҳ доштани ҷилави аспи худ ба Силвестр Рум, тамоми Италия ва музофотҳои ғарбӣ, то абад таҳти назорати Шоҳигарии Рум боқӣ бимонанд ва азми худро барои истеъфо ба Византия изҳор мекунанд, то ҳузури императори заминӣ ҳокимияти диниро шарманда накунед. Ин ҳуҷҷати аҷибро қариб дар саросари ҷаҳон аз асри 9 то асри XV қабул карданд.

Масъалаи мавқеи усқуфи Рум дар калисои масеҳӣ ба ҷуз чанд насли қадимии худи насроният намерасад. Муносибати ӯ бо ҳукуматҳои дунявӣ пас аз пароканда шудани ҳукумати императорӣ дар Италия ба як мушкилоти ҷиддӣ мубаддал гашт ва то ба имрӯз боқӣ мондааст. Дар тӯли асрҳо Папа қавитарин ниҳод дар Аврупои Ғарбӣ буд. Гарчанде ки назорати он дар ҳар лаҳза асосан ба қудрате, ки воқеан соҳиби он буд ва ба қобилияти намояндагони он такя мекард, назарияҳои ҳуқуқӣ ва санадҳои таърихӣ дар болоравӣ ва таназзули он нақши бениҳоят муҳим бозиданд. Дар байни ин ҳуҷҷатҳо, ҳадяи Константин шояд аз ҳама ҷолибтарин буд, гарчанде ки он муҳим набуд. Онро на камтар аз даҳ Попае, ки мо мешиносем, менависем, на камтар аз нависандагон, дар баҳсҳо оид ба эътирофи назорати папа ва ба эътибори Папа каме саҳм гузоштаанд. Аз тарафи дигар, вақте ки сохтакории он маълум шуд, аксуламал ба он, ба мисли Лютер, ба шӯриши Рум саҳми босазо гузошт. Таъсири садсолаҳои он ба он эҳтиром гузоштанро барои ҳар касе, ки ҳоло онро мехонад, эҳсос кардан душвор аст. Ва муҳокимаи Валла дар бораи он дорои бисёр мулоҳизаҳои ҷолиб дар бораи қудрати дунявии Папа аст, ки шояд ҷолибтарин ифода дар ин иртиботи гуманизми асри XV мебошад.

Дар байни дастовардҳои танқиди муосири таърихӣ кори Валла пешрави намоён буд. Сифат ва аҳамияти он аксар вақт аз ҳад зиёд муболиға карда мешаванд ва аксар вақт нодида гирифта мешаванд. Умуман дастрас кардани он дар матн ва тарҷумаи аслӣ қаноатманд аст, то хонанда худаш баҳо диҳад. Арзёбии танқидӣ бояд ба назар гирад, ки Николас Кусанус тақрибан ҳафт сол пеш дар католикаи Де конкордантиаш як қисми ҳамон заминро ҳатто беҳтар аз Валла фаро гирифтааст ва баъзе далелҳои ӯро интизор буд. Аммо рисолаи Валла мукаммалтар аст) дар шакли адабии мукаммалтар ва муассиртар аст ва дар асл барои ҷаҳониён исботи дурӯғ будани ҳадя муқаррар шудааст. Ғайр аз он, вай бори аввал усули омӯзиши истифодаи калимаҳоро дар вариантҳои маъно ва татбиқи онҳо ва дигар дастгоҳҳои танқиди дохилӣ, ки абзори танқиди таърихӣ мебошанд, самаранок истифода бурд. Ҳамин тариқ, дар ҳоле ки китоби хурди Валла дар баробари шоҳасарҳои баъдинаи таҳқиқот ва дар баробари рисолаҳои систематикӣ дар соҳаҳои калон каме ночиз ба назар мерасад, аммо он дар пайдоиши як илми нав низ як нишонае нест. Ман аз таҷрибаи шахсии худ илова мекунам, ки он то ҳол дар дарсҳои коллеҷҳо дар пешбурди эҳтиром ва рушди стипендияи интиқодӣ муфид аст.

Дар бораи худи Валла, суханони Эразмус такрор мешаванд "Валла, марде, ки бо ин қадар нерӯ, ғайрат ва меҳнат, аблаҳии варваронро рад кард, ҳарфҳои нимкӯмандаро аз нобудшавӣ наҷот дод, Италияро ба шӯҳрати қадимии суханварии худ баргардонд, ва ҳатто донишмандонро маҷбур сохт, ки минбаъд бо эҳтироми бештар изҳори ақида кунанд. Чанде пеш кофтукови дақиқ ҳеҷ нусхаи осори Валлоро дар Иёлоти Муттаҳида ошкор накард ва дар бисёр китобхонаҳои калонтар ягон навиштаи ҷудогонаи ӯ набуд. Айнан ҳамин чиз дар мавриди дигар номҳои бузурги Ренессанс низ дуруст аст. Дар ҳамин ҳол, касоне ҳастанд, ки касби онҳо омӯзиши таърихи Аврупо аст ва бо асримиёнагӣ ва дертар лотинӣ комилан ошно нестанд.

Беҳтарин зиндагии Валла ин аст, ки Ҷироламо Манчини. [3] Дар бораи ӯ ба забони англисӣ ҳисоботи қаноатбахш вуҷуд надорад.

Валла Сӯҳбати худро дар бораи сохтакории донаи эҳтимолии Константин (Declamatio de falso credita et ementita donatione Constantini, ки онро Libellus ва Oratio низ меноманд) дар соли 1440, вақте ки вай котиби Альфонсо, подшоҳи ш. Арагон, Сицилия ва Неапол. Онро метавон ҳамчун як маъракае шумурд, ки он подшоҳ бар зидди Папа Евгенийи IV барои иддаои даъвоҳояш ба қаламравҳои Италия роҳбарӣ мекард.

Ҳанӯз матни қаноатбахши ин рисола вуҷуд надошт. Аввалин нашри чопии Улрих фон Хуттен дар соли 1517 хеле нодир аст ва он, инчунин чопҳои сершумори он дар ҷойҳо камбудӣ доранд. Айнан ҳамин чиз ба матн дар осори ҷамъовардаи Валла, Опера, ки дар Басле, 1540, 1543 (?) Чоп шудааст, низ дахл дорад. Ягона нашри англисӣ, аз ҷониби Томас Годфрей (Лондон, 1525?), Камёб аст ва ҳеҷ шоистаи бузург нест. Нашри муосири фаронсавӣ аз ҷониби Алсиде Бонно (La Donation de Constantin, Париж, 1879) матнро бо тарҷумаи фаронсавӣ ва муқаддимаи тӯлонӣ медиҳад. Он ба такрори 1520 -и нашри Ҳуттен асос ёфтааст, полемикӣ, танқидӣ ва эътирофшуда нокомил аст. Нашри муосир бо тарҷума ба забони итолиёӣ (La dissertazione di Lorenzo Valla su la falsa e manzognera donazione di Costantino tradotta дар Italiano da G. Vincenti, Неаполь, 1895) аз чоп баромад.

Матни ман ба дастнависи Codex Vaticanus 5314, ки аз 7 декабри соли 1451 асос ёфтааст, ягона дастнависи мукаммали рисолаест, ки ман ёфтам. Ман инро бо матни Ҳуттен ҷамъоварӣ кардам, ки дар яке аз аввалинҳо, агар на аввалин шуда бошад, дубора чоп карда шудааст (дар ҳаҷми ками De Donatione Constantini quid veri habeat ва ғайра мавҷуд аст, ки аз соли 1520 дар нусхаи китобхонаи Семинарияи Иттиҳодияи Теологӣ, аммо бо ҳам мувофиқанд ба яке аз соли 1518 дар нашри Э.Бокинг аз осори Улрих фон Хуттен, ҷ.1, саҳ.18) ва баъзан хонишҳои матни Ҳуттен ё баъдтар, ба мисли Симон Шардро истифода кардаанд, [4] аммо дар ҳама ҳолатҳо ман MS -ро нишон додам. хондан. Ман якхела, имло ва пунктуатсияро истифода бурдаам ва дар параграф навиштан ҳукми худамро истифода бурдаам.

Қабл аз рисолаи Валла, ман бо тарҷума матни [Саҳифаи 5] -и хайрияро бо назардошти қисмҳои тӯлонӣ дар Декретум ё Concordia discordantium canonum аз нав чоп мекунам, ки он шакли Валла буд ва дар асоси он танқид. Ман онро аз нашри А.Фридберг Corpus Iuris Canonici мегирам, ҷ. I, сутунҳои 342-345. Матни пурраи хайрия беҳтарин аз ҷониби Карл Зеумер, дар курси Фестгабе Рудолф фон Гнейст (Юлий Спрингер, Берлин, 1888), саҳ. -237. Ҳуҷҷат метавонад ба манфиати дигар дар Decretales Pseudo-Isidorianae et Capitula Angilramni, ed. Хинскиус (Лейпсик, 1863). Тарҷумаи англисӣ, аз матни Зеумер, дар Э.Ф.Хендерсон Ҳуҷҷатҳои таърихии асрҳои миёна, саҳ. 319-329

Дар тарҷумаи порчаҳои хайрия ман то ҳадди имкон калимаҳои тарҷумаи Ҳендерсонро истифода бурдаам. Дар иқтибосҳо аз Библия ман версияи Кинг Ҷеймсро истифода кардам. Ҳангоми тарҷумаи иқтибосҳои Валла аз хайрия ман одатан ҳарчанд на ҳамеша пайравӣ мекардам, то калимаҳоро классикӣ кунанд, на маънои асримиёнагии онҳоро.

Ҳадяи Константин аз афсонаҳо дар бораи Силвестри I, усқуфи Рум ва инчунин аз афсонаҳо дар бораи Константин ба вуҷуд омадааст. Инҳо дар Константин Бузург ва масеҳият ба таври васеъ тавсиф шудаанд. Шакли маъмултарини афсонаи Силвестр-Константин ин аст, ки он Санктуарийи Момбритиус, sive Vitae collectae ex codibus, Милан, с. I470, ҷ. II, folio 279: Париж, 1910, ҷ. II, саҳ. 508-531.

Стипендияи имрӯза аз рӯи ҳама нуқтаҳои марбут ба хайрияи Константин мувофиқат намекунад. Аммо хулосаи зерин метавонад хатарнок бошад. Мушкилоти танқиди муосир, албатта, он аст, ки сохтакории Донорро муқаррар накунад,-ин кайҳо маълум буд,-аммо пайдоиши ҳуҷҷатро то ҳадди имкон наздиктар ҷойгир кардан.

Таҳияи афсонаи Силвестр-Константин аз ҷониби Доллингер (Папстфабелн Дес Миттелалтерс, Мюнхен, 1863: таҳрир, Ҷ. Фридрих, Штутгарт, 1890) ва Дючне (дар нашри худ аз Либер Понтификалис, ҷилди I, 1886, саҳ. Cvii-cxx).

[Саҳифаи 6] Инҳо дар Рим, ҳанӯз дар охири асри VI мавҷуд будани ҳикояро нишон доданд, ки қисми зиёди нақлии Ҳадяро ташкил медиҳад ва ба қалбакӣ тамоми таърихи худро додааст.

Аввалин дастнависи маълуми ҳуҷҷат дар Codex Parisiensis Lat мавҷуд аст. 2778, дар Collectio Sancti Dionysii, ки дар дайраи Сент -Дениси Фаронса ёфт шудааст. Маҷмӯа дорои ҳуҷҷатҳое мебошад, ки аз солҳои охирини асри VIII тааллуқ доранд, гарчанде ки он шояд дертар ҷамъ оварда шуда бошад. Декреталҳои псевдо-исидорҳои ҷамъоваришуда, ки дар он Ҳадя амалан дар миёнаи асри IX ба ҷаҳон интишор ёфта буд, низ дар Фаронса пайдо шуданд. Нависандагони фаронсавии асри IX низ, то он даме, ки мо медонем, аввалин нафароне буданд, ки ба хайрия муроҷиат кардаанд. Чунин далелҳо барои муайян кардани санаи тақаллуб кумак мекунанд, аммо дар шароит онҳо ин ҷойро ҳамчун Фаронса ислоҳ намекунанд. Баръакс, онҳо танҳо як намунаи пешвоёни маъруфи Фаронса дар омӯзиш ва сиёсат дар асри IX мебошанд.

Хусусиятҳои забоншиносии ҳуҷҷатро яке аз бузургтарин муаррихони мунаққид Пол Схеффер-Бойчорст ба таври мукаммал баррасӣ кардааст [5] дар бораи таҳқиқоти мухтасари Доллингер, Бруннер ва дигарон сухан намегӯяд. Дар матни пурраи хайрия, масалан, яке аз нашрияҳои Zeumer, бисёр хусусиятҳои фарқкунандаи ҳуҷҷатҳои итолиёвии асри ҳаштум ва як қатор, ки зоҳиран ба канцелярияи Истефанус II (III), усқуфи Рум хосанд, пайдо шудаанд 752-757 ва Павлуси I (757-767), алалхусус охирин. (Баъзе аз инҳо дар порчаҳо ва матне, ки Валла истифода кардааст, вуҷуд надорад, яъне дар нусхаи Декретуми Гратия.) Ин дар дараҷаҳои мухталифи мушаххасии шакл ё истифодаи калимаҳои зерини синклитус (барои сенатус) дар 15, банда (барои вексиллум) дар 14, сенсура (диплом) дар 17, конститутум (декретум) дар 17 ва 18, ретро (ба оянда татбиқ карда мешавад) дар 1 ва 19, ларгитас (дороӣ) дар 13, консул ва [Саҳифа 7] патрициус (ҳамчун нишонаҳои оддӣ) дар 15, vel (et) дар 11, 12, 13, 16, 19, seu (et) дар 14 ва 17, satraps (ҳамчун шахси мансабдори Рум) дар 8, 11, 19 ва дар баъзе дастнависҳо инлюминация дар 7. Ибораҳои зерин, инчунин, камтар ё камтар фарқкунандаи Deo amabilis дар 1, Deo vivo qui nos regnare precipit in 19, uno ex eadem sancta Trinitate in 1, принсипи apostolorum vel eius vicarios firmos apud Deum adesse patronos in 11, pro concinnatione luminariorum дар 13, et subscriptio imperialis дар 20, propriis manibus roborantes дар 20, clericus Religiosus in 15. Қисми аввали 4, Формаи Tres itaque. . . hominem, ба қисми як номаи Павлуси I дар соли 757 хеле шабеҳ аст. Хулоса, забони хайрия ба назар мерасад, ки канцелярияи папа ҳамчун макони пайдоиши он ва папаи Павлуси I (757-767) ҳамчун вақти аз ҳама эҳтимолӣ.

Чунин ба назар мерасад, ки ин вазъият ва муҳитро пешниҳод мекунад, ки табиатан ҳуҷҷатеро, ки мо дорем, даъват мекунад. Инро Людо Мориц Ҳартманн дар китоби Geschichte Italiens im Mittelalter, [6] ва Эрих Каспар дар китоби худ "Pippin und die romische Kirche" овардааст. [7] Пас аз он Папа аз Императори Константинопол даст кашид ва намояндагони ӯро дар Италия нодида гирифт, инчунин сиёсати мустақили худро нисбати қаламрави Италия, нисбати Ломбардҳо ва Франкҳо таҳия намуд. Чунин ба назар мерасад, ки ҳадафи қалбакӣ яке аз хосиятҳои асримиёнагӣ додани кафолати ҳуҷҷатӣ барои мавҷудияти вазъиятест, ки тавассути инқилоби дурудароз ба вуҷуд омадааст, яъне гузаштани афзалиятҳои императорӣ ва назорати сиёсӣ дар Италия аз император ба Папа. Ҳамин тариқ, дар баробари изҳороти умумӣ дар бораи бартарияти папа ва тӯҳфаҳои моликият, ба додани ифтихори императорӣ, қасри императорӣ ва қудрати императорӣ ба Папа ва ҳуқуқи рӯҳониёни Рум ба имтиёзҳои рутбаҳои олии ҷомеаи Рум. Ҳамин тариқ, тасдиқи ҳуқуқӣ барои савор шудан ба нишонаҳо ва хотираҳои режими императорӣ дар Италия ва ҷустуҷӯи Папа ҳамчун сарчашмаи ҳама шаъну шараф дода шуд. Ғайр аз он, мо медонем, ки Павлуси I ба хотираи Силвестр ниҳоят бахшида шуда буд ва аз ин рӯ шояд зери таъсири ӯ буд, ки ин ҳуҷҷат бо арҷгузорӣ ба хислати шахсии Силвестер ва аҳамияти таърихӣ ба вуҷуд омадааст.

Ман мехоҳам изҳори миннатдории худро ба профессор Дейн П.Локвуд, Донишгоҳи Колумбия, барои меҳрубонии ӯ дар хондани тарҷумаи рисолаи Валла ва пешниҳодҳои зиёде, ки ӯ ба профессор ҶТ Шотвелл, Донишгоҳи Колумбия, ки асосан масъул барои оғози тамоми кор ва ба ҷаноби Александр Д. Фрейзер, аз Коллеҷи Аллегени, барои кумаки саховатмандона дар хондани далелҳо.


ҚАЙДҲО
[1] C. B. Coleman, Константин Бузург ва масеҳият, се марҳила: таърихӣ, афсонавӣ ва дурӯғин. Таҳқиқоти Донишгоҳи Колумбия дар таърих, иқтисод ва ҳуқуқи ҷамъиятӣ, ҷ. LX, не. Пресс Донишгоҳи Колумбия ва Лонгманс, Грин ва Ко, Ню Йорк, 1914.

[2] F. M. Nichols, ed., Номаҳои Эразм. Longmans, Green & Co., Ню Йорк, 1901.

[3] Вита ди Лоренцо Валла (Флоренсия, 1891).

[4] Syntagma tractatuum de imperiali iurisdictione ва ғайра, Страссбург, 1609 бори аввал бо чунин унвон дар Басле, 1566 нашр шудааст.

[5] Neue Forschungen uber die Konstantinische Schenkung, дар Mittheilungen д. Институтҳо аз ҳад зиёд. Geschichtsforschung, ҷ. X (1889), саҳ. 325 ва ғ., XI (1890), саҳ. L28 ва д. Дар нашри Gesammelte Schriften дар Historische Studien of E. Eberling, vol. XLII.


Тухфаи Константин

ДАР Садақаи Константин ҳуҷҷати дорои аҳамияти бузург дар асрҳои миёна буд. Он аз ҷониби Калисо барои дастгирии даъвои худ дар бораи ҳукмронии олӣ бар қудратҳои заминӣ истифода шудааст. Гумон меравад, ки он аз ҷониби император Константин ба Папа Силвестри I дар асри 4 дода шудааст, вақте ки Константин пойтахти худро дар Константинопол кӯчонида, ба поп (аз ин рӯ Калисои Румӣ) бар тамоми Италия, инчунин бар Ерусалим, Константинопол ва Искандария ҳукмронӣ дод. Он инчунин изҳор дошт, ки Константин ба папа назорати олии тамоми рӯҳониён ва муҳимтар аз ҳама қудрати бузурги сиёсиро додааст (гарчанде ки Силвестер фурӯтанона аз тоҷи император Константин розӣ набуд!).

Дар тӯли асрҳо ин хайрия аз ҷониби ҳама қабул карда шуд ва ба попҳо нуфузи бузурги сиёсӣ бахшид. Аммо, дар асри 15 аз ҷониби Николас аз Куза, кардинал ва олими олмонӣ, сохтакорӣ исбот карда шуд.

Эҳтимол, он дар давраи империяи Франкҳо дар асрҳои 8 ё 9 сохта шудааст. Дар он давра папа дар муборизаи доимӣ барои назорат бо ҳокимони пурқудрати Каролингия (ба монанди Императори Руми Муқаддас Шарлеман) буд. Калисои Рум, ки қудрати онро таҳдид мекунад, ин идеяро таҳия кард ва ҳуҷҷатеро таҳия кард, ки бо номи "Хайрия" маъруф шуд.

Валденсияҳо (намедонистанд, ки ин ҳуҷҷат қалбакӣ аст) Силвестер ва rsquos гӯё қабули қудрати сиёсии ҷаҳонро ҳамчун рад кардани фурӯтанӣ ва камбизоатӣ барои пайравони фармонбардори Масеҳ ва ҳаввориён меҳисобиданд. Онҳо боварӣ доштанд, ки аз асри 4 сар карда Калисо бо ҷаҳон созиш кардааст ва аз ин рӯ Масеҳро инкор кардааст. Ва қудрат ва айшу ишрате, ки онҳо дар Калисо диданд, гӯё даъвои онҳоро дастгирӣ мекарданд.

Аз ҷониби Муҳаррирон

[Таърихи масеҳӣ ин мақоларо дар шумораи таърихи № 22 дар соли 1989 нашр кардааст]


Лоренцо Валла исбот мекунад, ки ҳадяи Константин қалбакӣ аст

Тухфаи Константин рангубор c. 1520-1524 аз ҷониби рассом ё рассомон дар Мактаби Рафаэл, ки дар осорхонаҳои Ватикан ҳифз шудаанд. Ватикан ангезаи молиявӣ ва сиёсӣ дошт, то ҳадяи Константинро ҷалол диҳад.

Соли 1440 коҳини итолиёвӣ, гуманист, риторик ва оратор Лоренцо Валла дар дастнавис паҳн карда шуд Декларатсияи Constantini Donatione, бо далелҳои таърихӣ ва забонӣ исбот мекунанд, ки Садақаи Константин сохтакорӣ буд. Аз сабаби мухолифати калисо, ин эссе то чопи Улрих фон Хуттен аз соли 1517 расман дар шакли чопӣ нашр нашудааст. Он дар байни протестантҳо машҳур гашт ва тарҷумаи англисӣ барои Томас Кромвел дар соли 1534 нашр карда шуд. Валла парвандаи ӯро ба таври боварибахш баҳс кард, ки он то ҳол боқӣ мондааст, ва ғайриқонунӣ будани донории Константинро умуман эътироф мекунанд.

Валла нишон дод, ки ин ҳуҷҷатро дар давраи таърихии Константин I (асри 4) навиштан мумкин набуд, зеро услуби забони он комилан ба давраи баъдӣ (асри 8) тааллуқ дошт. Яке аз сабабҳои Валла ин буд, ки дар ҳуҷҷат калима мавҷуд буд сатрап ки ӯ бовар дошт, ки румиён ба монанди Константин I онро истифода намебурданд.

Гарчанде ки дар аввал бо танқиди зиёд дучор шуда буд, Садақаи Константин ҳамчун қонунӣ қабул карда шуд, хусусан аз сабаби хусусияти судманди мундариҷаи он барои калисои ғарбӣ. Дар Садақаи Константин пешниҳод намуд, ки Константин I тамоми империяи Руми Ғарбиро ба Калисои Католикии Рум ҳамчун "миннатдорӣ" барои папа аз ҷониби Папа Силвестр I. муъҷизавӣ табобат карданаш "ҳадя кард". замини ломбардҳоро ба шимоли Рум дод.

"Валла барои ошкор кардани он барангехт Садақаи Константин ҳамчун қаллобӣ аз ҷониби корфармои он замон, Алфонсо аз Арагон, ки дар муноқишаи ҳудудӣ бо давлатҳои Папа иштирок карда буд, пас дар зери Попи Евгений IV. Дар Садақаи Константин аксар вақт барои дастгирии қудрати муваққатии Папа зикр карда мешуданд, зеро ҳадди аққал дар асри 11 "(мақолаи Википедиа дар бораи Лорензо Валла, дастраси 01-17-2009).


Мундариҷа

Ин матн гӯё фармони императори Рум Константин I мебошад, ки аз 30 март - як сол иштибоҳан гуфта мешавад, ки он ҳам консулгарии чоруми ӯ (315) ва ҳам консулгарии Галликанус (317) аст. [4] Дар он "Константин" масеҳиятро эътироф мекунад (иқрор шудан) ва ба Папа Силвестер якчанд нишонаҳо ва имтиёзҳои императорӣ ҳуқуқ медиҳад (ҳадия), инчунин Қасри Латеран. Рим, қисми боқимондаи Италия ва музофотҳои ғарбии империя ба ихтиёри папа гузошта шудаанд. [5]

Дар матн ҳикояте нақл карда мешавад, ки дар асоси агиографияи асри 5 асос ёфтааст Аъмоли Силвестер. Ин афсонаи бардурӯғ наҷоти румиён аз Попи Силвестри муқаддасро аз маҳрумии аждаҳои маҳаллӣ ва табобати мӯъҷизавии папаи папаи император тавассути маросими таъмид тасвир мекунад. [5] Ҳикоя аз ҷониби машқ карда шуд Liber Pontificalis дар охири асри 8, аждаҳои қотил Силвестер ва ворисони ҳаввориёни ӯ дар Садақаи Константин бо қудратҳои муваққатӣ, ки ҳеҷ гоҳ аз ҷониби усқуфони таърихии Рум таҳти Константин амалӣ нашудаанд.

Дар миннатдории худ, "Константин" тасмим гирифт, ки ба курсии Петрус "қудрат, шаъну шӯҳрат, қувват ва шарафи императорӣ" ва "волоият ва инчунин дар болои чаҳор дид: Искандария, Антиёхия, Ерусалим ва Константинопол, ҳамчунин бар тамоми калисоҳои Худо дар тамоми замин ». Барои нигоҳубини калисои Санкт Петр ва калисои Санкт Пол ӯ дар "Яҳудия, Юнон, Осиё, Фракия, Африқо, Италия ва ҷазираҳои мухталиф" амволи заминӣ дод. Ба Силвестр ва ворисони ӯ вай инчунин нишони императорӣ, тиара ва "шаҳри Рум, ва ҳамаи вилоятҳо, ҷойҳо ва шаҳрҳои Италия ва минтақаҳои ғарбиро" додааст. [6] [7]

Дар Хайрия хостори коҳиш додани ҳокимияти Константинопол шавад, агар Константин Силвестрро то мартабаи ифтитоҳи 330 Константинопол ба мартабаи императорӣ боло мебурд, пас патриархи Рум тақрибан 15 сол дар рақобат барои бартарӣ дар байни патриархҳо пешсаф буд. Ба таври возеҳ, папа бартарӣ ва салоҳияти худро барои интиқоли курсии императорӣ, ки папа ба он розӣ буд, тасдиқ кард тарҷумаи тарҷума ба Византия аз ҷониби Константин ва он метавонад ихтиёрро бо хоҳиши худ бозпас гирад. [5]

Пешниҳод карда шуд, ки лоиҳаи аввали он Садақаи Константин чанде пас аз миёнаҳои асри 8, бо мақсади кӯмак ба Папа Стивен II дар музокироти ӯ бо Пепин Шорт, ки он вақт вазифаи Мири Қасрро ишғол мекард (яъне мудири хонаводаи подшоҳи Франк). [8] [9] Соли 754, Попи Рум Стивен II аз Алп убур карда, подшоҳи Пепинро тадҳин кард ва ба ин васила ба оилаи Каролингия имкон дод, ки хати шоҳии қадимаи Меровингиёнро иваз кунанд. Дар ивази дастгирии Стивен, Пепин ба папа заминҳоеро дар Италия дод, ки ломбардҳо аз империяи Византия (Руми Шарқӣ) гирифта буданд. [10] Инчунин имконпазир аст, ки он дар саргузашти вориси фаврии Истефанус Павел I сарчашма гирифтааст. [5] Ин заминҳо ба давлатҳои Папа табдил ёфта, асоси қудрати муваққатии папа дар ёздаҳ асри оянда хоҳанд буд.

Тафсири дигар чунин мешуморад, ки Хайрия як сохтакории расмӣ набуд, ки ба Константинопол равона карда шуда буд, балки ба ҷои ин як ҳиллаест дар сиёсати динии Рум барои тақвияти мақоми Латеран, ки робитаҳои таърихии Константинӣ дорад, бар зидди болоравии мақоми Ватикан буд ва шояд онро юнонӣ сохта бошад роҳибе, ки дар дайре дар Рум кор мекунад. [5] Дар як таҳқиқот, кӯшиши тақаллуби қалбакӣ ба асри 9 ва гузоштани таркиби он дар Корби Аббей, дар шимоли Фаронса карда шуд. [11]

Йоханнес Фрид, асримиёнагии олмонӣ байни инҳоро фарқ мекунад Садақаи Константин ва версияи қаблӣ, инчунин қалбакӣ, Конститутсияи Константинӣ, ки ба ҷамъоварии ҳуҷҷатҳои қалбакӣ дохил карда шуд, Декреталҳои бардурӯғ, ки дар охири нимаи асри IX тартиб дода шудаанд. Фрид баҳс мекунад Хайрия як тавсеаи баъдтар хеле кӯтоҳтар аст Конститутсия. [11] Кристофер Б.Колман ёддоштро дар Конститутсия як хайрияи "минтақаҳои ғарбӣ" барои ишора ба минтақаҳои Ломбардия, Венето ва Истриа. [12]

Шояд он чизе, ки шояд пеш аз ҳама ишораи маълум ба он бошад Хайрия дар номаи 778 навишта шудааст, ки дар он Папа Адриани I ба Карл насиҳат мекунад - падараш Пепини Хурд, ба Пепин хайрия карда буд, ки ба попҳо бар давлатҳои Папа ҳукмронӣ кунад - ба намунаи Константин пайравӣ кунад ва ба калисои католикии румӣ бахшад. Кансерти Отто III ҳаққонияти онро рад кард. [13]

Аввалин папа, ки фармонро мустақиман даъват кард, Поп Лео IX дар номае буд, ки соли 1054 ба Михаил I Серуллариус, Патриархи Константинопол фиристода шуда буд. [2] Вай як қисми зиёди ҳуҷҷатро иқтибос оварда, онро ҳақиқӣ меҳисобид, [14] [15] баҳсро, ки дар ниҳоят ба Шизми Шарқу Ғарб оварда мерасонад, идома дод. Дар асрҳои 11 ва 12, Хайрия аксар вақт дар муноқишаҳои сармоягузорӣ байни папа ва қудратҳои дунявӣ дар Ғарб оварда мешуд. [2]

Мундариҷаи ҳуҷҷат ба ақидаи Византия, ки ба Константин тааллуқ дорад, мухолиф аст тарҷумаи тарҷума курсии ҳокимияти императориро аз Рум ба бунёди Константинопол, ки "Руми нав" ном дошт, интиқол дод. Дар натиҷа, Хайрия ки дар баҳси шарқу ғарб дар бораи афзалияти динӣ байни дидани патриархалии Рум ва Руми Нав тавсиф шудааст. [5] Кардинал Ҳумберти Силва Кандида инчунин як нусхаи ҳуҷҷатро барои дастгирии даъвои папа нисбат ба бартарияти императорҳо ва патриархҳои шарқӣ нашр кард. [5]

Дар асри 12 матн дар тарҷумаи юнонӣ мавҷуд буд, ки аз он дастнависи асри 14 то замони мо расидааст ва нависандагони Византия низ аз Хайрия дар полемикаи худ Ҷон Киннамос, ки дар замони ҳукмронии императори шарқӣ Мануэл I Комненос менависад, императорони ғарбии Стауферро ҳамчун ғасбкунандагон интиқод мекард ва папаҳоро ҳуқуқи додани дафтари императориро рад мекард. [5] Теодор Балсамон рафтори Майкл Серулярюсро дар соли 1054 бо истифода аз Хайрия ҳамчун далели рад кардани ӯ аз мероси папаӣ ва ихроҷи мутақобилаи баъдӣ. [5]

Дар соли 1248, калисои Сент Силвестер дар Базиликаи Санти Кваттро Коронати бо фреска оро дода шуда буд, ки достони таъмидгирии румиро нишон медиҳад ва Хайрия аз Константин. [16]

Дар ӯ Комедияи илоҳӣ, ки дар аввали асри 14 навишта шудааст, шоир Данте Алигери навиштааст: [17]

Ахи, Костантин, ди кванто мал фу матре,
табдили ғайри лаҳза, ма quella dote
che da te prese il primo ricco patre!

(Оҳ, Константин, чӣ қадар бадӣ таваллуд шудааст,
на аз табдили шумо, балки аз он хайрия
ки аввалин Попи сарватманд аз шумо гирифтааст!)

Дар асрҳои миёна, Хайрия ба таври васеъ ҳамчун аслӣ қабул карда шуд, гарчанде ки император Оттои III эҳтимолан шубҳаҳои ҳуҷҷатро "бо ҳарфҳои тиллоӣ" ҳамчун қалбакӣ ва ҳангоми тақдим кардани тӯҳфаи Рими Рум ба вуҷуд овардааст. [13] Танҳо дар миёнаҳои асри 15 бо эҳёи донишҳои классикӣ ва танқиди матнӣ, гуманистҳо ва дар ниҳоят бюрократияи папа фаҳмиданд, ки ин ҳуҷҷат аслан наметавонад бошад. Кардинал Николаи Куса онро қалбакӣ эълон кард [18] [19] ва онро ҳамчун як кори апокрифӣ гуфт.

Баъдтар, коҳини католикӣ Лорензо Валла дар омӯзиши филологии матн баҳс кард, ки забони дар дастнавис истифодашаванда ба асри 4 тааллуқ надорад. [20] Забони матн нишон медиҳад, ки дастнависро эҳтимолан ба асри 8 тааллуқ доштан мумкин аст. Валла бовар дошт, ки сохтакорӣ он қадар возеҳ аст, ки ӯ мӯътақид буд, ки калисо медонад, ки ин ҳуҷҷат аслист. Валла боз изҳор дошт, ки ғасби папа аз қудрати муваққатӣ калисоро вайрон кард, боиси ҷангҳои Италия шуд ва "ҳукмронии саркоҳинони ваҳшиёна, золимонаи рӯҳониён" -ро тақвият дод. [20]

Ин аввалин намунаи дипломатияи муосир ва илмӣ буд. Сарфи назар аз Куса ва Валла, Репинал Пичок, усқуфи Чичестер (1450–57) ба чунин хулоса омад. Дар байни нишонаҳое, ки хайрия бояд қалбакӣ бошад, забони он ва далели он аст, ки дар ҳоле ки дар матн формулаҳои муайяни давраи императорӣ истифода шудаанд, баъзе лотинии ин ҳуҷҷат наметавонистанд дар истилоҳҳои анахронистии асри 4 навишта шаванд "fief" истифода шуданд. Инчунин, санаи пешбинишудаи ҳуҷҷат бо мундариҷаи худи ҳуҷҷат мувофиқ нест, зеро он ҳам ба консулгарии чоруми Константин (315) ва ҳам ба консулгарии Галликанус (317) дахл дорад.

Попи Пиус II дар соли 1453, панҷ сол пеш аз поп шуданаш рисола навишт, то нишон диҳад, ки гарчанде Хайрия қалбакӣ буд, папа заминҳои худро аз Карл ва қудрати калидҳои Питер қарздор буд, аммо вай онро нашр накард. [21]

Рақибони муосири қудратҳои папавӣ дар Италия афзалияти қонуни шаҳрвандӣ ва юрисдиксияи шаҳрвандиро таъкид карданд, ки ҳоло бори дигар дар Юстиниан мустаҳкам таҷассум ёфтааст Corpus Juris Civilis. Солноманависи флоренсионӣ Ҷованни Кавалканти хабар дод, ки дар худи рисолаи Валла, Филиппо Мария Висконти, герцоги Милан, ба Косимо де Медичи дар Флоренсия эътибори дипломатӣ дода, бо папа иттифоқ пешниҳод намуд. Дар робита ба Хайрия, Висконти навиштааст: "Чунин мешавад, ки ҳатто агар Константин ба Силвестр ин қадар тӯҳфаҳои бой ва зиёде супорад, ки ин шубҳаовар аст, зеро чунин имтиёзро дар ҳеҷ куҷо ёфтан мумкин нест - ӯ метавонист онҳоро танҳо дар тӯли умри худ диҳад: империя бартарӣ дорад ҳар гуна подшоҳӣ. " [ иқтибос лозим аст ]

Баъдтар, олимон боз нишон доданд, ки унсурҳои дигар, ба монанди табобати Силвестр аз Константин, афсонаҳое мебошанд, ки дертар ба вуҷуд омадаанд. Волфрам Сетз, муҳаррири тозаи кори Валла, тасдиқ кард, ки дар замони раддияи Валла, "хайрия" -и эҳтимолии Константин дигар аҳамияти муосири назарияи сиёсӣ надошт ва он танҳо барои амалӣ кардани риторикаи ҳуқуқӣ имконият фароҳам овард. [22]

Барзаговҳои Николай V ва ворисони ӯ дар бораи ин дигар чизе зикр накардаанд Хайрия, ҳатто ҳангоми тақсим кардани Дунёи Нав, гарчанде ки таълимот дар бораи папаҳои "ҳамаҷониба" папа таҳия шуда буд, ХайрияМаълумотҳои норавшан ба ҷазираҳо пас аз он, ки Поп Николайи II ба Сицилия ба Роберт Гискард додааст, пас аз 1492 дар эъломияҳои папа дар бораи даъвоҳои такрории салтанатҳои Иберия дар Амрико ва Молукас, аз ҷумла Давраи байниҳамдигарӣ, барзагов, ки дар натиҷа Шартномаи Тордесиля ва Шартномаи Сарагоса ба вуҷуд омад. [16] [23] Рисолаи Валла аз ҷониби нависандагони ислоҳоти протестантӣ, аз қабили Улрих фон Хуттен ва Мартин Лютер бо ҷиддият гирифта шуда буд, ки ин рисола дар миёнаҳои асри 16 ба шохиси китобҳои мамнӯъ гузошта шуд. Дар Хайрия то он даме, ки қайсар Барониус дар китоби худ хомӯшона ҳамчун аслӣ қабул карда шуд Анналес Воиз (нашр 1588–1607) иқрор шуд, ки ин сохтакорӣ буда, пас аз он қариб дар саросари ҷаҳон чунин қабул шудааст. [2] Баъзеҳо қариб як аср пас баҳс дар бораи ҳаққонияти онро идома доданд Анналес Воиз, Кристиан Вулф то ҳол ба он ишора мекард Хайрия ҳамчун далели раднопазир. [24]


1 Ҷавоб 1

Тафсири ман ин аст, ки ҷавоб чунин аст: "аз рӯи таълимот, муассир, ҳеҷ кас". While I will definitely say that it seems like there was a good deal of effect on the politics of Italy (and, to a lesser extent, France) in the High Middle Ages, from a doctrinal perspective, it does not really seem to be terribly significant. And I say this for two particularly important reasons:

The doctrine was already in place:

  • The claims and assertions about the primacy of the Papacy had been around since before Eusebius who died in 339.
  • Leo the Great is generally considered ба major proponent of the doctrine, and died centuries before the document was written.
  • The documents were disproven 70 years before Luther, 100 years before Trent
  • While that was not published until the 16 th century, it was certainly widely known when the doctrine of infallibility itself was defined at Vatican I

The major challenger to Papal authority in when those were written was the See of Constantinople, but it is apparent that these documents were known only to the west. (And when it was shown in the East, it contributed to the Great Schism)


Donation of Constantine - History

The Donation of Constantine has been proven to be a Forgery by various sources:

They show a 15 th Century manuscript proving the so called "Donation of Constantine"

Lorenzo Valla, Declamatio on the Donation of Constantine

This document is one of the monuments of historical criticism. Lorenzo Valla here attacks the Donation of Constantine, an eighth-century forgery which supported the papacy's claim to supreme political authority in Europe. Valla shows that the text could not have been written in the fourth century, the age of Constantine the Great, by revealing many anachronisms in form and content.

Donation of Constantine
(Lat., Donatio Constantini).
Manuscript (Biblioth que Nationale, Paris, MS. Latin 2777) And it bears the title: "Constitutum domni Constantini imperatoris".
It is addressed by Constantine to Pope Sylvester I (314-35) and consists of two parts. In the first (entitled "Confessio") the emperor relates .

In the second part (the "Donatio") Constantine is made to confer on Sylvester and his successors the following privileges and possessions: the pope, as successor of St. Peter, has the primacy over the four Patriarchs of Antioch, Alexandria, Constantinople, and Jerusalem, also over all the bishops in the world.

It was proved to have been written hundreds of years after the Emperor Constantine died.

The Donation of Constantine

An excerpt from the book "The Building of Christendom", from pgs. 294-295, Volume Two from the "History of Christendom" series by Dr. Warren Carroll

The Donation of Constantine, whose oldest manuscript cannot be surely dated before 800, purports to be a grant of quasi-imperial powers over Rome, Italy, "and all the Western regions" to silent Pope Silvester I from Constantine, whom Silvester is said to have baptized, as he went east to establish his new capital in Constantinople. That this document could not be authentic became patently obvious at the very dawn of critical historical scholarship in the Renaissance. It was the outgrowth of a long-developed legend, the most successful of a number of efforts to fill a myth the extraordinary historical void which Silvester's pontificate in the vitals years 314-335 presents to Christian posterity. Among the kernels of historical fact at the roots of this legend were Constantine's grant to the church in Rome of the Lateran palace and various other buildings and benefits, during the years immediately after his conversion and the capture of Rome. While it seems from a letter of Pope Hadrian I (772-795) to Charlemagne that Pope Hadrian was familiar with the legend, no document of Pepin's or Charlemagne's time specifically cites the forged donation. When it finally appears, it is in Frankish sources. No Pope officially cited it until 1054. If the Donation of Constantine was forged for Pepin and used to mislead him, no word or act of his reflects it. Neither he nor Popes Stephen III or Paul I ever claimed all of Italy for the Papacy, nor referred to Constantine or any other Roman emperors as the source of their claims. The repeated references in the letters and documents of Pope Stephen III to demands for the return of cities from the Lombards do not by any means necessarily imply some secret reading of the Donation of Constantine. They are simply and reasonably explained and reflecting the well-founded conviction that the Lombards had no right to seize them, and should return them to the inhabitants from whom they had been taken - but not to Byzantine rule, since no Pope could have seriously considered initiating the delivery of Italian territory with its Catholic people to an iconoclast emperor who had just declared himself the equal of the apostles.


From the Archives: Waldensian Legend Concerning the Donation of Constantine to Pope Sylvester (date unknown)

IN THE TIME OF CONSTANTINE, Pope Sylvester accepted from the king a treasure, whereupon his colleagues protested, saying, “Has not the Lord given us a precept not to possess temporal and material goods? Indeed, did He not say to his disciples that they should ‘take neither gold, nor silver, nor money in their purse, neither two coats, nor shoes, nor yet staves,’ and that ‘the workman is worthy of his hire?’ And did He not also say, ‘If thou wilt be perfect, go and sell that thou hast, and give to the poor, and thou shalt have treasure in heaven: and come and follow me?’ It was indeed so, and we know that Peter said to Him, ‘Behold, we have forsaken all, and followed thee.’ ”

This same Sylvester, however, spoke otherwise to his brethren: “If you do not go along with me, I will cast you in exile.” Upon hearing this his brethren rejoiced, saying among themselves, “Let us praise God, for if indeed earthly benefits are forbidden to us, He will reward us in heaven, for has He not said that ‘every one that hath forsaken houses, or brethren, or father, or mother, or wife, or children, or lands, for my name’s sake, shall receive an hundred fold, and shall inherit eternal life?’ ”

In the night, as they continued the controversy with Sylvester, a voice sounded from heaven, saying, “Today poison has been introduced into the Church of God.” Upon hearing this voice, the Poor were confirmed in their position with renewed courage, and they were expelled from the synagogue. Thus was the word fulfilled which said, “They shall put you out of the synagogues: yea, the time cometh, that whosoever killeth you will think that he doeth God service.”

And in this wise were the Poor scattered over all the earth. But as they were going, they said to Sylvester, “We leave to you the earth we shall look to heaven.”

They pledged themselves to live in poverty, and for a long time their numbers increased. However, the envy of false Christians was unleashed against them and they were persecuted to the ends of the earth, their enemies declaring, “Let us break their bands asunder.”

Our adversaries are indeed lying, for when they claim that the faithful are persecuted only by pagans they are misinterpreting the Scripture. It is very clear that the prophets were not put to death by the heathen, but by their own countrymen. Was not John the Baptist beheaded by Herod? And Jesus Christ Himself, who came to His own and His own received Him not was He not killed? And were not James His brother and many other disciples who were persecuted?

All this was written to serve as a warning to us, to give us examples, as also in the case of Paul. It is thus evident that God’s elect must suffer persecution from all sides, from pagans, from their countrymen, from false Christians, and from the whole world, according as our Lord has said: “And ye shall be hated of all men for my name’s sake.” When it is said “all” it means “without exception.”

It is therefore evident that the saints will be persecuted by their brethren to the end of the world. They will not, however, be utterly destroved. The power of the evil ones has limits, nor does faith fear menaces.

Know ye this, moreover: When the servants of Christ all seemed to have disappeared because of persecution, there rose up, together with a companion, John, a man whose name was Peter of Walle, called the Lyonese, for he was from the city of Lyons. Our adversaries think ill of him because he was expelled from the synagogue. The truth is that he came out as a shoot from a plant watered by the Holy Spirit, and little by little he prospered.

It is said that he was not the founder but the restorer of our community. He was driven out of the synagogue not by the judgment of God, but by men, as happened to others.

This is the man who was the teacher of those called Waldensians, and afterwards, the Poor of Lyons, since they resided for a long time in that city.

[Christian History originally published this article in Christian History Issue #22 in 1989]


Epic World History

The Donation of Pepin was one of the most important historical events of the early Middle Ages. The Byzantine Empire, the papacy, the Franks, and the Lombards were all involved in what became Pepin’s donation. It marked a change in the nature of political authority across the former Roman Empire, and what would become the medieval states in western Europe.

Following the decline of Roman political authority in western Europe, a difficult situation emerged. While in 476 the western emperor Romulus Augustulus abdicated, the empire did not collapse. The symbols of western authority were returned to the East.

From the eastern, or Byzantine, emperor’s perspective, the authority of Constantinople over Italy and other western provinces remained as legal as Constantine the Great’s authority 200 years earlier.


What the Byzantine emperor of the eighth century lacked was military power, and the ability to project his authority over the western Roman provinces. This power fell to three newer groups in the area: the Lombards, the Franks, and the papacy.

As the middle of the eighth century dawned, Constantinople’s position in Italy was weak. Real Byzantine authority was limited to particular cities and a narrow strip running from the former imperial capital of Ravenna to Rome. This created an opening for one of the newer groups in the area, the Lombards.

In northern Italy, the Lombards were able to assert their dominance and independence from the Byzantine imperial authority. In doing this they created for themselves a powerful kingdom in northern Italy, and this threatened the papacy.

The papacy in Rome had for some time been trying to assert its spiritual authority over the other bishops in Christendom. This put the popes at odds with the imperial authority in Constantinople, imperial authority that would be weakened if the patriarch of Constantinople lost equality with the pope.

What put them into further confl ict was the lack of Byzantine civil authority on the ground in central Italy. The Byzantine government could neither protect the papacy from the Lombards nor perform even the most minor governmental functions.

More and more, these functions fell to the pope as the largest landowner in the area. This left the pope as the de facto ruler of central Italy, while on parchment, the eastern emperor remained in control of the territory.

The final group in the area was the Franks, located in what today is France and western Germany. The Franks had moved into the area shortly after 476. From this time onward, the Franks had been growing in political and military might.

Early in the eighth century Frankish lead armies had turned back a Muslim invasion of western Europe, an invasion that had captured most of Byzantine North Africa and Spain. By 751 the Lombards had defeated even the pretense of Byzantine authority in northern Italy, and Pope Stephen III sought alliance with the Frankish ruler Pepin the Short.

Pepin wanted to be king of the Franks, while the church sought political and military protection from the Lombards, to say nothing of a possible political separation from the Eastern Church and Constantinople. Stephen granted religious sanction for Pepin to depose the Frankish king and to assume the throne.

In return, Pepin marched an army to defeat the Lombards in northern and central Italy. Pepin then gave this land to the pope to administer as a prince. For the first time the pope was more than a temporal ruler, and it is this action that is referred to as the Donation of Pepin.

Fifty years later, Pope Leo III crowned the successor to Pepin Imperator Romanorum, emperor of the Romans. This man was Charlemange, the first western Roman emperor since Romulus Augustulus. This marked the high point of Frankish-papal cooperation.

Charlemagne codified the actions of Pepin and confirmed the independence of the Papal States and the Donation of Pepin. The donation led to the crowning of a western Roman emperor, the first to claim political equality with the East since 476.

This meant an end of Byzantine claims to the western territories of the Roman Empire. The eastern emperor would accept this, and the split also helped to cement the political separation of the eastern and western Christian churches.


Origins of the Papal States

The bishops of Rome first acquired lands around the city in the 4th century these lands were known as the Patrimony of St. Peter. Beginning in the 5th century, when the Western Empire officially came to an end and the influence of the Eastern (Byzantine) Empire in Italy weakened, the power of the bishops, who were now often called "papa" or pope, increased as the populace turned to them for aid and protection. Pope Gregory the Great, for example, did a great deal to help refugees from invading Lombards and even managed to establish peace with the invaders for a time. Gregory is credited with consolidating the papal holdings into a unified territory. Дар ҳоле ки officially the lands that would become the Papal States were considered part of the Eastern Roman Empire, for the most part, they were overseen by officers of the Church.

The official beginning of the Papal States came in the 8th century. Thanks to the Eastern empire's increased taxation and inability to protect Italy, and, more especially, the emperor's views on iconoclasm, Pope Gregory II broke with the empire, and his successor, Pope Gregory III, upheld the opposition to the iconoclasts. Then, when the Lombards had seized Ravenna and were on the verge of conquering Rome, Pope Stephen II (or III) turned to the King of the Franks, Pippin III (the "Short"). Pippin promised to restore the captured lands to the pope he then succeeded in defeating the Lombard leader, Aistulf, and made him return the lands the Lombards had captured to the papacy, ignoring all Byzantine claims to the territory.

Pippin's promise and the document that recorded it in 756 are known as the Donation of Pippin and provide the legal foundation for the Papal States. This is supplemented by the Treaty of Pavia, in which Aistulf officially ceded conquered lands to the bishops of Rome. Scholars theorize that the forged Donation of Constantine was created by an unknown cleric around about this time, as well. Legitimate donations and decrees by Charlemagne, his son Louis the Pious and his grandson Lothar I confirmed the original foundation and added to the territory.


History, Rhetoric, and Proof

Historian Carlo Ginzburg uses the occasion of his Menachem Stern Lectureship to present a provocative and characteristically brilliant examination of the relation between rhetoric and historiography. In four lectures, based on a wide range of texts -- Aristotle's Poetics humanist Lorenzo Valla's tract exposing the Donation of Constantine as a forgery an early 18th-century Jesuit historical account purporting to record the diatribe of a Mariana Island native against Spanish rule and Proust's commentary on Flaubert's style -- he demonstrates that rhetoric, if properly understood, is related not only to ornament but to historical understanding and truth.

Ginzburg discovers a middle ground between the empiricist or positivist view of history, and the current postmodern tendency to regard any historical account as just one among an infinity of possible narratives, distinguished or measured not by the standard of truth, but by rhetorical skill. As a whole, these lectures stake out a position that both mediates and transcends warring factions in the current historiographical debate.


Видеоро тамошо кунед: Садақаи хун дар Рамазон